سفري به درون تمدن هاي آناتولي

در قلب تركيه امروزي ، آناتولي، مهد تمدن هاي عظيم قرار دارد. بيش از دوازده تمدن طي ده هزار سال گذشته در اينجا تولد و شكوفايي يافته اند. از 2000 سال پيش از ميلاد تا 1600 سال پس از ميلاد مسيح، آناتولي مركز دنياي متمدن در مركز جريان هاي فرهنگي و هنري تجلي يافته از اروپا، آسيا و آفر يقا بوده است.

واژه آناتولي به معناي ’ سرزمين مادر خورشيد‘ مي باشد.در طول تاريخ چندين تمدن قديمي موجود در اين ديار همواره خورشيد را گرامي داشته و نمادهاي مقدسي را براي آن خلق كرده بودند. گرماي خورشيد آناتولي امروزه نيز در لبخند ساكنين آن،يعني ترك هاي كنوني همواره پيداست.

تاريخ ثابت كرده كه هيچگاه ارزش هاي والاي انساني تغيير نمي نمايند.هر چند ملل و مردم ممكن است ظهور و سقوط نموده ، دولت ها روي كار آيند و يا از روي كار بر كنار شوند. بنابراين ارزش تار يخ، هنر، فرهنگ و بردباري براي همگان همواره ابدي و جهاني است.

مردم تركيه در اين ارزش ها سهم دارند. براي بسياري از مردم، آناتولي پناهگاه و سرزمين آزادي بوده است. بسياري به اينجا مي آمدند تا از ظلم سرزمين مادريشان رهايي يابند و در اين راستا بود كه سهم خود را به تاريخ طولاني و پر عظمت فرهنگي و انساني آناتولي مي بخشيدند. خوشامدگوئي به همگان و صبرو بردباري باوري است كه همواره ر يشه در سرزمين و جامعه تركيه داشته است.

باورهاي بردبارانه فيلسوف مشهور مولانا ( جلال الدين رومي )، كه طي قرن سيزدهم در قونيه زندگي مي كرده است نماد صبر و بردباري در جامعه تركيه است .چنانچه اين الگوها هنوز هم مردم را در سراسر جهان راهنمايي مي كند. فلسفه مولانا در سخن خودش به بهترين وجه مصور شده است :

روحيه بردباري مولانا امروزه ميان تمام مردم تركيه تقسيم شده است. بنيانگذار بزرگ تركيه مدرن، مصطفي كمال آتاتورك، همين روحيه را در شعار معروف خود بيان كرده است "صلح در خانه، صلح در سرتاسر جهان".

تركيه امروزي و يا به تعبير ديگر آن كه ’ سرزمين مادر خورشيد‘ است جايگاه پذيرش و صلح براي همگان است.

هفت سفر به آناتولي :
ميراث نوح براي بشر

بر اساس افسانه سيلاب بزرگ، زماني كه آبها فروكش كرد وكشتي نوح در كوه آغري ( آرارات) به گل نشست، نوح و خانواده وي به سوي جلگه حاصلخيز ايغدير رفته و از كوه پايين آمدند، در حالي كه نوادگانش به سوي جنوب و جنوب غربي و در طول رود هاي دجله ( تيگر يس ) و فرات ( اوفراتس ) حركت نمودند دومين نسل بشر را پايه ريزي كردند.



قله آغري ( 5165 متر ) در نزديكي دوئوبياز يت، هم چنان جايگاه ديدني ترين بناي طبيعي و سوژه بسيار خوبي براي عكاسان طبيعت در دنياست كه براي به تصوير كشيدن شكوه كوه به آنجا مي آيند .

قصر باشكوه "اسحاق پاشا" خارج از دوئوبيازيت توسط حاكم عثماني استان، اسحاق پاشا در قرن هفدهم ساخته شد.

درياچه وان كه دور تا دور آن توسط كوهستان هاي ز يباي مرتفع 1720 متري احاطه شده است، بزرگترين درياچه تركيه مي باشد. شما مي توانيد درياچه را دور زده و در حين راه از مكان هاي قديمي، مراكز تاريخي و فرهنگي تركيه و كاخ هاي ز يبا به همراه محل هاي ديگري كه نشان دهنده ميراث مردم مختلفي است كه در آنجا زيسته اند ، ديدن نماييد.



برخي از جزاير در ياچه وان داراي كليسا و صومعه نيز مي باشند." جز يره آكدامار" كه در جنوب غربي وان قرار گرفته يكي از مهم تر ين آنها بوده كه با قايق از وان تا اين جز يره نيم ساعت راه است.در اين جز يره كليسائي متعلق به قرن دهم يعني قرن صليب مقدس قرار دارد كه امروزه به موزه تبديل شده و ديوارهاي سنگي موجود در آن مملو از حكاكي هايي است كه حاكي از صحنه ها و نقوش عهد عتيق ميباشد.



" سفري فراموش نشدني" در سرزمين ربكا و راچيل

شانلي عرفاي كهن، با وابستگي هاي معنوي آن به عنوان ’بيت المقدس آناتولي‘ شناخته مي شود.
مطابق عهد عتيق، حضرت ابراهيم " پدر اديان بزرگ" در شهر عور، در ناحيه چالدي متولد شد. در نزديكي رود فرات در جنوب شرقي تركيه، منطقه اي با نام شانلي عرفا وجود داشت كه نام قديمي آن عور يا ادسا بود. ابراهيم و خانواده وي سال هاي زيادي را در عور زندگي كردند. سپس، بر اساس فرمان پروردگار، آنها به حران " خانه پيامبران " رفتند. پدر ابراهيم، يعقوب در حران درگذشت. ابراهيم دو پسر داشت، اسحاق از ساره و اسماعيل از هاجر. سپس ابراهيم هاجر و پسرشان اسماعيل را به مكه برد. حضرت محمد (ص) از نوادگان اسماعيل است. پسر ديگر ابراهيم، اسحاق با دختري از حران به نام ربكا ازدواج كرد كه در اصل نوه برادر ابراهيم، ناحور بود.

روابط خانوادگي در نسل بعد نيز محكم ادامه يافت. ربكا دوقلوهاي پسر باد نامهاي عيسي و يعقوب به دنيا آورد. اسحاق به يعقوب گفت كه به تقاطع حران خانه بتئول پدر مادرت برگرد و همسري را از ميان دختران لبان، برادر مادرت ،انتخاب كن.

در طول سفر يعقوب براي يافتن همسر وي با چندين چوپان كه نزديك چاهي در حران گله داري مي كردند ملاقات نمود. در ميان آنها راحيل ’دختر لبان‘ همسر وي گرديد. چاهي كه آنها نخستين بار در آنجا ملاقات كردند را امروزه ’چاه يعقوب‘ مي نامند. راحيل و يعقوب صاحب پسري شدند كه وي را يوسف ناميدند كه نوادگان وي شامل موسي، داوود و عيسي مي شد.

هرچند ابراهيم زمان زيادي در اين ناحيه زندگي نكرد اما يادگاري هاي زيادي از خود به جا گذاشت. در شانلي عرفا غاري هست كه تصور مي كنند محل تولد ابراهيم بوده است. اين ناحيه محلي مقدس است كه مورد زيارت واقع مي شود كه توسط مسجد حليلي رحمان، باغ ها، حياط هاي طاقدار، درياچه اي مملو از ماهي هاي مقدس و يك كبوترخانه پر از كبوتر احاطه شده است. اين فضاي فوق العاده توسط مادربزرگ ها ، پدربزرگها و فرزندان آنها با لباس محلي كه روزي اجداد آنها يعني موسسان اديان بزرگ مي پوشيده اند. كامل مي گردد.


باغ بهشت

پروژه "آناتولي جنوب شرق" بزرگ ترين و چند وجهي ترين پروژه در حال پيشرفت و يكي از بزرگ ترين پروژه هاي عمراني در دنيا به شمار مي آيد. اين پروژه عمدتا شامل ايجاد زمينه كشاورزي فعال با سيستم هاي وسيع آبياري و همينطور توليد برق مي باشد. هم چنين بخش هاي توريسم، معدن، سوخت رساني و بنزين، آموزش، بهداشت، ارتباطات و حمل و نقل نيز در اين پروژه ذينفع خواهند بود. اين پروژه شامل بخش هاي دجله و فرات و استان هاي قاضي آنتپ، شانلي عرفا، آدييامان،ديار بكير، سيييرت، باتمان،آدي يامان و شيرناك در دشت هاي بين دو رودخانه مي باشد. هر دو رودخانه به عنوان مرز هاي طبيعي" باغ بهشت معنوي" عمل خواهند كرد. با ورود به باغ بهشت از سمت قاضي آنتپ، در طول رودخانه فرات حركت كرده و به گذشته مقدس آن فكر كنيد.

آديامان و كاهتا اساسا مكان مناسبي براي نظاره پارك ملي نمرود داغي ( قله نمرود ) مي باشد. از هر دو شهر مي توانيد براي اين منطقه وسيله نقليه كرايه نماييد.در ارتفاعات "نمرود داغي"، بلندترين قله در بين النهرين شمالي، آرامگاه مطهر بزرگي قرار دارد كه توسط يكي از پادشاهان قرن نخست بعد از ميلاد بنام "آنتيچوس اول" از كوماجن بنا شده است. شكل مهندسي اين بنا سبب شگفتي بازديدكنندگان است . مقبره بزرگ مصنوعي ساخته شده از صخره هاي درهم شكسته با تراس هاي احاطه شده اي كه در روي آنها پيكره هاي عظيم آپولو، زئوس، هركول، تايك و آنتيچوس قرار گرفته توجه هر بينندهاي را به خود معطوف مي كند. تخريب مجسمه هاي بزرگ بر اثر زمين لرزه باعث شده است كه سر آنها در پايين پاي آنها قرار بگيرد.

ديار بكير (آميدا) مهد 26 تمدن طي تاريخي 5000 ساله بوده است. اين شهر در يك جلگه آتش فشاني در نزديكي كناره رود دجله قرار گرفته است كه ديوار هاي سه گانه سياه آتشفشاني موجود در شهر قديمي را نيز در بر مي گيرد. اين بارو ها كه 5/5 كيلومتر طول داشته و شامل 16 برج و 5 دروازه مي باشند توسط كتيبه ها و نقوش زيبا مزين شده اند و نمايانگر نمونه اي خارق العاده از معماري نظامي قرون وسطا مي باشند.

از فاصله دور ديدن خانه هاي طلايي ماردين با صخره هاي تپه هائي كه شهر روي آن بنا شده است ممكن است. با كمي دقت ، نقوش روي سنگ و تزئينات بكار برده شده در روي منازل و ساختمان هاي عمومي

آشكار كننده يك گنجينه غني معماري در اين شهر است. " مسجد علو" قديمي ترين مسجد در شهر ماردين مي باشد. اين مسجد در سال 1186 در طول حكمراني "قطب الدين ايلگاز" ساخته شد. "مدرسه قاسم پاشا" كه مربوط به قرن پانزدهم بوده و به سبب سنگ تراشي هاي ظريف آن قابل توجه است نيز در اين مكان وجود دارد . در " مدرسه ايسا بي" كه مربوط به قرن چهاردهم مي باشد نيز مي توانيد دريچه تراش كاري شده موجود در آن را از نزديك نظا ره كرده ، ستايش كرده و از سقف آن بالا رويد تا از منظره چشمگير جلگه بين النهرين لذت ببريد. در شرق ماردين صومعه سراي "ديرالزعفران" قرار گرفته كه زماني يك فرقه مذهبي پيشرو به شمار مي آمده كه هم چنان ارزش ديدن را دارد.

در زمان خليفه عباسي، سييرت يك شهر بسيار برجسته به شمار مي آمده است. در آيدينلار ( تيلو)، در شمال شرقي سييرت، مجتمع آرامگاه قرن هيجدهمي ابراهيم حكي و موزه ستاره شناسي خصوصي ابراهيم حكي قرار دارد كه ارزش ديدن را دارند. ابراهيم حكي يكي از نويسندگان و محققان بنام ترك در قرن هيجدهم بوده كه مشهورترين اثر وي معرفت نامه است. ابراهيم حكي در عين حال يك ستاره شناس هم بود و تمام زندگي خود را وقف نجوم و علم نمود. معلم بزرگوار وي شيخ فخيرالله نيز در همين مكان به خاك سپرده شده است.

آرامگاه "شيخ و يسل قراني" نيز در بايكان، تقاطع سييرت ، ديار بكير و بيتليس قرار دارد. اين مجتمع به احترام يار حضرت محمد ، شيخ ويسل قراني كه طي لشگر كشي عرب ها به آذربايجان از دنيا رفت و در اينجا به خاك سپرده شد. ساخته شده است.




كاپادوكياي مرموز، جادويي و افسانه اي

مواظب دستان، زبان و هوس خود باشيد.
هرآنچه را مي جوييد، در درون خود بجوييد.
مسيري كه توسط دانش رهبري نشود تنها به تاريكي ختم مي گردد.

حاجي بكتاش ولي – قرن سيزدهم

فوران هاي خشن آتشفشان هاي ارجيس و حسن در زمان هاي گذشته، جلگه اطراف نوشهير را با سنگ توف، سنگي صاف كه از گدازه خاكستر و گل تشكيل شده است، پوشاند. باد و باران اين صخره شكننده را ساييده و منظره اي چشم گير و سو رئال از مخروط هاي سنگي، برجستگي هاي سرپوش دار و شيار هاي پرده دار خلق نمود .رنگ هاي اين مخروطها از رنگ قرمز و طلايي گرم تا سبز و خاكستري سرد متنوع مي باشد. مردم محليn اين برجستگي هاي سرپوش دار را ’پري باجالاري ‘ يا ’ اجاق فرشتگان‘ مي نامند. پاركn ملي گورمه در ناحيه كاپادوكيا يكي از مكان هاي نادر دنياست كه در آن ساخته هاي بشر با محيط اطراف بدون دخالت در قانون طبيعت تركيب مي شود. طي دوران رومي ها، كليسا ها و صومعه هائي در درون صخره ها ايجاد شدند و نقاشي هاي ديواري اخرايي رنگ آن نمايشگر رنگ هائي از مناظر اطراف شد. حتي امروزه نيز خانه هاي درون غار و منازل روستايي از جنس توف آتشفشاني با هماهنگي تمام درون اين منظره مخلوط شده اند.



در شمال پارك ملي گورمه در حاجي بكتاش.، مجتمع حاجي بكتاش ولي قرار دارد كه امروزه موزه شده است. رهبر معروف درويش هاي صوفي فرقه بكتاش درواقع در همينجا آرميده است. اين مجتمع قرن چهاردهمي شامل يك آرامگاه و يك مسجد، خانه مهمان، آشپزخانه، درخت آرزو و محلي براي زاهدان مي باشد.

حاجي بكتاش ولي فيلسوف تركي بود كه اولين بار به زن ارزش نهاد، موقعيت اجتماعي آنها را محترم شمرد و آنها را براي كسب تحصيلات تشويق كرد. تفكر وي بر اساس منطق، دانش، عشق، احترام و برابري بود.

در جنوب شرقي حاجي بكتاش قيصر يه و كا يسري قرار دارد. شهر در كوهپايه قله ارجيس، آتشفشان خاموش قرار دارد.


مدرسه و مسجد قرن سيزدهمي "حونات خاتون" و آرامگاه" ماه پري خاتون"، مجتمع حونات خاتون را تشكيل مي دهد كه نخستين مجتمع سلجوقي در منطقه آناتولي به شمار مي آيد. در جنوب مجتمع، دونر كومبت با تزئينات زيبايش قرار گرفته كه با سادگي كلاسيك خود يك آرامگاه متعلق به سلجوقيان است. منطقه قيصر يه يك مركز مهم آموزشي در دوران سلجوقي به شمار آمده كه هنوز هم داراي مدارس فراواني در ميان بقاياي ساختمان هاي تاريخي مي باشد. مدرسه چيفته ( قياسيه و شفائيه ) نخستين مدرسه كالبد شناسي دوران سلجوقي بود كه امروزه از آن بعنوان موزه تاريخي پزشكي "گوهر نسيبه" استفاده مي شود .



كول تپه كه در زمان هاي قديم كانش – كاروم ناميده مي شد، يكي از شهرهاي تجاري ابتدائي دوران هيتيت ها بود. كول تپه با تاريخي كه حدود 2000 سال پيش از ميلاد مسيح آغاز گرديد، يكي از نخستين شهر هاي تجارت آزاد در دنيا مي باشد.


ردپاي سنت پل

آنتاليا كه در سال 159 پيش از ميلاد مسيح تاسيس شد، بطور پيوسته، از زمان تاسيس آن به دست آتالوس دوم ، پادشاه پرگاموم كه شهر را آتاليه كه نام خودش بود اسم گذاشت، آباد بوده است. رومي ها و سلجوقي ها پيش از حكومت عثماني بر اين منطقه ، با موفقيت هر چه تمامتر شهر را اشغال كرده بودند. مناره باشكوه شيار دار مسجد "ييولي مناره" در مركز شهر در ابتدا توسط سلطان علاءالدين سلجوقي در قرن سيزدهم بنا شد كه بعد ها تبديل به نماد آنتاليا شد.آنتاليا محل اصلي براي گذراندن تعطيلات در تركيه كه با مناظر بسيار ديدني و متنوع احاطه گرديده ، شهري جذاب با بلوار هايي از درختان نخل و ساحلي زيباست كه در اين راستا برنده جايزه نيز شده است. در بخش قديمي و خوش منظره آنتاليا يعني كاله ايچي، خيابان هاي باريك ، پر پيچ و خم و خانه هاي قديمي چوبي در مجاورت ديوارهاي قديمي شهر قرار گرفته اند.

در شرق آنتاليا پرگه قرار دارد. پرگه شهري مهم در پامفيلياي قديم به حساب مي آمده كه ابتدا توسط هيتيت ها حدود سال 1500 پيش از ميلاد مسيح تصرف شد. در نخستين سفر مذهبي سنت پل، وي به اين شهر آمد.

صحنه نمايش تئاتر موجود در اين منطقه داراي نقوش مرمري ظريف مي باشد .از ديگر نقوش اطراف شهر نيز مي توان به نقوشي كه در استاديوم به نمايش گذارده شده اشاره كرد.

در شرق پرگه، آسپندوس قديمي قرار گرفته است . اين تئاتر مشهور در عين حال كه يكي از بهترين نمونه هاي حفظ شده از دوران باستان مي باشد ظرفيتي معادل 15 هزار نفر را نيز دارد. گالري هاي تئاتر، تزئينات صحنه و آكوستيك موجود در آن همگي نشان دهنده موفقيت معمار سازنده آن مي باشد كه امروزه نيز ازآن استفاده ميشود. در نزديكي آن باقيمانده هاي يك كليسا، يك بازار و يكي از بزرگ ترين قنات هاي آناتولي نيز قرار دارد.



در شمال آنتاليا منطقه يالواچ ( پيزيديان آنتيوخ ) و در نزديكي آن پيزيديان آنتيوخ قديمي قرار دارد. در اين منطقه بود كه سنت پل تاريخ دنيا را با گشودن درهاي مسيحيت براي كافران تغيير داد. در ميان خرابه هاي يالواچ كليساي سنت پل، چندين قنات، يك تئاتر، معبد آگوستوس و حمام عمومي حفاظت شده اي نيز وجود دارد.




ميراث دوباره كشف شده بابا نوئل

ناحيه قديمي ليكيان در غرب آناتولي، سرزمين اصيل ترين افراد به حساب مي آيد. براي اصيل زاده بودن بايد انديشمند و انسان دوست بوده، عاشق هنر و در عين حال بردبار بود.

اصيل زادگان آناتولي راهبران حفظ اصول انساني و گسترش دهنده آن طي قرن چهارم بعد از ميلاد بودند. در قرن بعد، افكار آنها انتشار يافت و در غرب تاثير پذير شده واحترام ديد.


سنت نيكلاس كه بعد ها به عنوان بابا نوئل، پدر كريسمس، ناميده شد در بندر مسيحي پتارا متولد شد (ششم دسامبر سال 240 بعد از ميلاد ). نيكلاس تبديل به مرد بخشنده اي شده و كشيش گرديد. زماني كه والدين وي مردند، ارثيه فراواني از آنها براي وي به جا ماند.اما بجاي اينكه او اين اموال را خرج خود كند، در راه نيازمندان و مستمندان آن را بخشيد. وي باور داشت كه بهترين راه عمل خير به شيوه ناشناس و مخفيانه در عين حال بدون چشمداشت است. او ساليان زيادي را در دمره(ميرا در شرق پتارا) زندگي كرد. اين داستان چگونگي رسيدن او به مقام اسقفي را نشان ميدهد:

" ...... يك روز صبح زود مثل هر روز ديگر وي به كليسا رفت و در آنجا ديد همه اهالي كليسا جمع شده اند. آنها به سوي وي دويدند و فرياد زدند، درود بر اسقف جديد ما. نيكلاس نمي توانست آنچه را مي شوند باور كند. يكي از آنها توضيح داد، اسقف قديمي ما چند روز پيش در گذشت. ما در مورد جانشين وي با هم بحث كرديم ولي به توافق نرسيديم. شب قبل طي دعاي خود صدايي را شنيديم كه مي گفت:‌ اولين كسي كه فردا وارد كليسا مي شود را به عنوان اسقف انتخاب كنيد. ما همه شب را اينجا بوديم و حالا دعاهاي ما مستجاب شده است. شما اولين كسي بوديد كه وارد كليساي ما شديد. درود بر نيكلاس، اسقف ميرا!" (285 بعد از ميلاد).

و چنين شد كه نيكلاس اسقف دمر ه شد و اين در حالي بود كه همان مرد بخشنده نيز باقي ماند. او طي زندگي خود معجزه هاي زيادي انجام داد: او دمره را از قحطي، ملوان ها را از كشتي شكستگي و مردم بيگناه را از آزار نجات داد. او هميشه وقتي را براي عطوفت به كودكان و بخصوص دختران جوان از خانواده هاي فقير كه استطاعت تهيه جهيزييه را نداشتنند اختصاص ميداد و اغلب براي آنها جهيزيه نيز تهيه مي كرد.

اين اسقف انساندوست در دمره فوت كرد. ( سال 342 بعد از ميلاد ) . مردم او را دوست داشتند و به وي احترام مي گذاشتند و جز نيكي حرفي در مورد وي نزدند. آنها او را به قدري دوست داشتند كه به ياد وي كليسايي را ساختند. ستايش وي توسط ملوان هاي ايتاليايي طي قرون وسطي به اروپا نيز سرايت يافت. بعد از آن روز ميلاد وي هر ساله جشن گرفته شده و بابانوئل كه سمبلي از مهرباني است تبديل به عنصر لاينفك روز كريمس شده است. اگر براي جشن كريسمس به اينجا مي آييد، تعطيلاتي آفتابي در ساحل شني ليجياي قديمي را سپري خواهيد كرد.

در شهر معنوي دمره مقبره هاي سنگي حكاكي شده فوق العاده اي وجود داشته كه در عين حال مشرف به تئاتر رومي باشكوه موجود در اين مكان مي باشد. از دالياناغزي ( آندرياكه) مي توانيد با قايق به ناحيه كه كوا، زمين بازي محبوب بابانوئل برويد. كه كوا با جزاير چشم نواز، خليج هاي متعدد و شهر هاي متعلق به ليچياي قديمي كل اين منطقه را در بر ميگيرد. رنگ هاي يك اثر نقاشي از وان گوك ، آسمان آبي، غروب هاي نارنجي ، شب هاي پرستاره، آرامش و آسايش، دلفين هاي بازيگوش، اسرار افسانه اي، روح بابانوئل و درياي درخشان زيبائيهائي هستند كه كه كوا همه اينها را به همراه بهشتي براي دريانوردان و قايق سواران فراهم مي كند.

در غرب كه كوا منطقه اي دوست داشتني به نام شهر مديترانه اي "كاش" وجود دارد. اگر مايل باشيد كه اين منطقه را بيشتر كشف كنيد بايد گفت كه اين منطقه داراي خليج ها و سواحل تقريباً بي پايان است. در اين منطقه ماهيگيران محلي با شما رفتاري دوستانه داشته و با خوشحالي سرويس دريايي مورد نظر را براي بردن شما به خليج مورد علاقه تان در ساحل فراهم مي كنند. ناحيه اطراف كاش كاملاً دست نخورده باقي مانده است و براي مردمي كه از شنا لذت مي برند بسيار مطلوب است. هم چنين كاش براي غواصي كه بخواهد دنياي زير آب را كشف نمايد مكان مناسبي است.

به هنگام سفر به كاش از تئاتر كاش و قبر هاي ليچيان، كه بزرگ ترين آنها در مركز شهر است نيز ديدن نمائيد. اين محل ها شما را به گذشته يعني روزهايي كه شهر را آنتيفلوس مي ناميدند،مي برد. طي گشت و گذار در خيابانها حتماً در مغازه هاي سوغاتي فروشي كه صنايع دستي تركيه را مي فروشند ، توقف و خريد نماييد.

بر اساس سوابق اسطوره شناسي ، آپولو در شهر پتارا متولد شده است. خرابه هاي اين ناحيه متعدد و ديدني هستند. مسير 22 كيلومتري با ماسه سفيد آن طولاني تر ين ساحل اروپا مي باشد و آن را تبديل به محلي طبيعي و مناسب براي همه ورزش هاي ساحلي نموده است .



هفت كليساي مكاشفات يوحنا

هفت كليسا، زاده جوامع يهودي در شهر هاي مهم آناتولي، در كتاب وحياني عهد جديد توسط سنت جان ، صاحب انجيل ذكر شده است. اين هفت شهر در توسعه مسيحيت اوليه از سرزمين مقدس به سمت غرب نقش مهمي ايفا كرده اند.

1. ازمير –( اسميرنا) : " مرواريد درياي اژه" در خطوط ساحلي قرار گرفته كه شبا هت ز يادي به تزئينات دست ساز يراق دوزي دارد. در اين ناحيه بود كه سرزمين ’بهار و نظم هميشگي ‘ ، كه اساس تمدن غرب به شمار مي آمد ، بنا نهاده شد. هومر در اينجا به دنيا آمد. كليساي سنت پلي كارپ، تكيه گاه هفت كليسا از قديمي تر ين كليسا هاي ازمير به شمار مي آيند.

2. برگاما- ( پرگاموم ): مركز بزرگ فرهنگي، هنري، تمدن و پزشكي به شمار مي آمده و يكي از بهترين مكان هاي باستان شناسي در تركيه مي باشد. كليساي سرخ موجود در اين مكان از همه كليساهاي باقيمانده در شهر ، قديمي تر مي باشد.

3. آك حيصار – ( تياتيرا): شهري امروزي و مدرن است كه توسط تاكستان ها احاطه شده است. ليديا از تياكرا، تاجر رنگ بنفش كمياب، در كتاب اعمال (16:14) به عنوان ملاقات كننده سنت جان ذكر كرده است . خرابه هاي كليساي تياكرا در مركز شهر قابل مشاهده مي باشند.

4. سارت – ( سارديس): پايتخت متمول قلمرو ليدي بوده كه با ساختمان هاي تاريخي خود نظير معبد آرتميس، ضرابخانه، ذوب طلا، رديف مغازه ها، سالن ورزشي و پرستشگاههاي يهودي مزين گرديده است . اين مكان قديمي ترين بخش به شمار آمده و تاريخ آن به قرن چهارم پيش از ميلاد بر ميگردد. بعد از ظهور مسيحيت، معبد آرتميس تبديل به كليسا شد.


5. الاشهير – ( فيلادلفيا): شهر محبت برادرانه در دوران قديم، نماد انسانيت و بردباري مردم قديم و جديد در منطقه آناتولي مي باشد. سنت جان جز خوبي حرفي در مورد مردم آن نگفته است. در ناحيه بش ايلول خرابه هاي يك كليساي بيزانسي نيز وجود دارد.

6. اسكيحصار – نام آن لااوديسه آ بوده است. در نزديكي آن چشمه معدني پامو كاله امروزي قرار دارد. خرابه هاي وسيع كناره تپه ها را پوشانده است. در مسير لا اوديسه آ بود كه سنت جان كشيش " بنگريد، من مقابل در مي ايستم و در مي زنم" را نوشت.

7. افس – افه سوس قديمي در ميان مهم ترين و محبوب ترين مقصد هاي توريستي در تركيه قرار دارد. بسياري از ساختمان هاي با شكوه شهر كماكان در جاي خود باقي مانده است. شهر قديمي معبدي عظيم را به الهه آرتميس اختصاص داد كه يكي از عجايب هفتگانه دنيا محسوب مي شود. بر اساس سنت، سنت جان حضرت مريم مقدس را بعد از مصلوب كردن مسيح به افه سوس آورد و او در خانه سنگي كوچكي (مريم نا اوي ) روي بلبل داغي امروزي( قله كورسوس) زندگي كرد. امروزه اين مكان محبوب زائران مسيحي و مسلمان بوده و از سوي واتيكان جواز رسمي دريافت كرده است. در روز پانزدهم آگوست، روز تولد مريم، مراسم يادبودي برگزار مي شود. سومين شوراي كليساها در كليساي مريم مقدس در افه سوس در سال 431 بعد از ميلاد برگزار گرديد. در شهر امروزي سلجوك، در مجاورت افه سوس، كليساي سنت جان كه مي گويند روي مقبره وي بنا شده است و همينطور مسجد ايسا بي مربوط به دوره سلجوقي قرار دارد.




گردشي در سرزمين ايمان


رودخانه مندرس ( پيچش قديمي ) بزرگترين رود ناحيه دنيزلي و آيدين مي باشد. با پيچش هايي به سمت چپ و بعد راست و باز چپ و سپس راست اين رودخانه در مسير خود به درياي اژه مي رسد. نام پيچش به علت مسير خميده آن مي باشد و به همين دليل امروزه به هر رودخانه اي كه همين الگو را داشته باشد پرپيچ و خم مي گويند. مردم محلي كه نزديك آن زندگي مي كنند نام شاعرانه تري بر آن نهاده اند ،‌عاشقي كه مسيرش را گم كرده است.

اين دره شاهد ظهور و سقوط چندين شهر بزرگ بوده است كه مهم ترين آنها پر ين، ميلت، ديديم، هراكليا، نيسا، آفروديسياس هيراپوليس و كلوساي مي باشد. پرين يكي از اولين شهر هاي دنيا بود كه بر اساس نقشه ساخته شد. ميلت بندر تجاري بزرگ و محل تولد چندين فيلسوف و ظهور چندين حماسه بوده است. يكي از آنها تالس، رياضيدان بزرگ بوده است كه محاسبات دقيقي را براي پيش بيني زمان وقوع كسوف انجام داد. معبد عظيم آپولو در ديديم يكي از مقدس ترين مكان هاي دوران باستان بوده است. درياچه چاميچي – بافا ( كرانه دروني لاتموس قديمي) يكي از محل هاي مورد علاقه دوستدارن با پرنده ، مسافران با گاري، دوستداران طبيعت و عكاسان است. كشيش هاي بت شكني كه از قسطنطنيه به اينجا مي آمدند، صومعه، كليسا و عبادتگاه هايي را در كوه پايه لاتموس و روي جزاير دردرياچه ساختند. شهر قديمي هراكليا و بناهاي تاريخي و مذهبي آن همگي اطراف درياچه بافا قرار داشتند. نيسا مركز مهم آموزشي در دره مندرز بود. افرودياس كه تقديم به الهه عشق شده است داراي ساختمان هايي از مرمر كرم از جمله يك تئاتر مي باشد. ديگر ساختمان هاي ديدني شامل يكي از بهترين و حفظ شده ترين استاديوم هاي قديمي ، معبد افروديت و يك موزه امروزي مي باشد.

يك مكان جادويي و ديدني كه در دنيا منحصر به فرد است، پامو كاله (هيراپوليس) مي باشد كه سرزمين رويايي با كاخ هاي سفيد خيره كننده گچي مي باشد. آبهاي گرم زير زميني مملو از نمكهاي كلسيمي كه از لبه فلات سرازير مي شدند اين تركيب خارق العاده استالاكتيك، آبشار و آبگير را خلق كرده اند. از زمان رومي ها ، چشمه هاي آبگرم براي خواص درماني مورد استفاده قرار گرفته اند. در جلگه اي بالاي تشكيلات كلسيمي، مراكز و استخر هاي آب گرم و باقيمانده هاي شهر قديمي هيراپوليس قرار دارند. زماني سنت فيليپ در اينجا زندگي مي كرد و باقيمانده هاي يك كليساي قرن پنجمي هشت وجهي كه به ياد وي ساخته شده است هم چنان قابل مشاهده است.

مهد قديسان

شهر مقدس آنتاقيه ( آنتوخ ) زماني سومين شهر بزرگ امپراتوري روم و مركز فرماندهي ميسيونر هاي سنت پل و پايگاه بسياري از سفر هاي مذهبي آنها بود. اعمال رسولان از عهد جديد ( فصل 11، آيه 26 ) اعلام مي كند كه پيروان عيسي نخستين بار اينجا بود كه ’مسيحي‘ ناميده شدند. سنت پيتر، پل و بارناباس در اينجا موعظه مي كردند. در اينجا مي توانيد از غار – كليسيايي كه سنت پيتر نخستين بار خطبه خود را ايراد كرد- ديدن كنيد. در جنوب كليسا دروازه آهني قرار دارد كه يكي از ورودي هاي اصلي به آنتوخ به شمار مي آمده است. طي گذر از بخش قديمي شهر مي توانيد صداي پاهاي سنت پيتر، پل، بارناباس و ديگران را بشنويد. آنتاقيه داراي موزه مشهوري از معرق كاري هاي رومي است كه شهرت جهاني دارد. منطقه چوليك (سلوكيا پريا) در عهد جديد به عنوان بندري كه از آن سنت پل و بارناباس نخستين سفر تبليغي خود به آنتاليا و پرگ ( 45 – 46 بعد از ميلاد) را آغاز كردند، ذكر شده است.


در شرق مرسين، در لبه فلات حاصلخير چوكوروا، تارسوس قرار دارد كه محل تولد سنت پل ( سال 10 بعد از ميلاد ) نيز مي باشد . هم چنين اين محل به سبب آب مقدسي كه در چاه باغ خانه سنت پل يافت مي شود از شهرت خاصي برخوردار است. پرتگاه هاي عميقي كه با نام جنت و جهنم ناميده مي شوند در غرب تارسوس قرار گرفته اند.. در دره بهشت خرابه هاي يك كليساي قديمي مسيحي قرار دارد. در نزديكي سيليفكه، كليسا و مقبره سنت تكلا نخستين شهيد زن مسيحي نيز قرار گرفته است.


روستاي ديدني و باشكوه

ترابزون كه در نزديكي شرق درياي سياه قرار گرفته اولين بار توسط استعمارگران در قرن 7 قبل از ميلاد بنا گذاشته شد. اين محل پايتخت امپراتوري "تريبيزوند" بود كه چندين سال بعد از فتح استانبول توسط بيزانتين باقي ماند. بيزانتي ها در اين منطقه تا سال 1461 حكمراني كردند تا اينكه عثماني ها منطقه را فتح نمودند. كليساي بازسازي شده توسط بيزانتي ها در قرن سيزدهم يعني حاجيا سوفيه، قرن ها به عنوان مسجد مورد استفاده قرار گرفته و امروزه موزه آيا صوفيا، گوهر بناهاي مسيحي در ترابزون به شمار مي آيد. نقاشي هاي ديواري فوق العاده زيبا ،بعنوان نمونه اي ظريف از نقاشي بيزانتي ها ديوار هاي داخلي را مي پوشاند.

پارك ملي "آلتيندره" محل باشكوهي را براي صومعه زيباي قرن چهاردهمي "صوملا" يعني ’صومعه اي در ابرها ‘ فراهم كرده كه روي پرتگاهي به ارتفاع 270 متر ،بالاي يك تنگه عميق قرار گرفته است. كليساي اصلي صومعه كه با خرابه هائي از استراحت گاه هاي راهب ها احاطه شده است چه از داخل و چه از خارج پوشيده از نقاشي هاي ديواري بسيار زيباست. در جنوب شرقي ترابزون، اوزونگول واقع شده است كه از كوه آلپ سر چشمه گرفته و با كوه و چمن زار احاطه شده است و مكاني عالي براي اردو زدن به شمار مي آيد. اين مكان محل مناسبي براي پياده روي و ماهيگيري نيز مي باشد.

"ر يزه" در دامنه شيب هاي كوهستاني قرار دارد و پوشيده از بوته هاي چاي مي باشد كه منظره اي شبيه به انبوه بالش هاي سبز پف كرده در يك مجموعه ايجاد مي كند. مسجد اسلام پا شا كه در قرن شانزدهم بنا شد و همينطور با قيمانده هاي كاخ گنويس از مكانهاي ديدني اين منطقه به شمار مي آيد. " پارك ز يرات" يك چشم انداز عالي و زيبا از كل منطقه را زير پاي شما قرار خواهد داد . با حركت به سمت داخل به شهر زيباي "چامليحمشين" مي رسيد كه از ميان آن آبهائي كه از كوه آلپ سرچشمه گرفته است عبور مي كند. در نزديكي آن فيرتينا واديسي (دره توفان ) با پل هاي سنگي مربوط به دوران بيزانتي ها و كاخ زيباي زيل قرار دارد.شما مي توانيد در يكي از چندين چشمه آب گرم اين منطقه استراحت نماييد. آنهايي كه به كوه نوردي علاقمند هستند، مي توانند در بهترين منطقه كوهنوردي يعني كوهستان كچكار به كوهنوردي بپردازند. ز يبايي طبيعي موجود در اين منطقه توسط پارك ملي كچكار داغلري محافظت مي شود. محدوده سر سبز موجود در اين كوهستان در تركيه جزء بهترين ها محسوب مي شود.

در مسير آرتوين يك در ياچه آلپي ديگر به نام "كاراگول" با انواع درختان صنوبر و پوشش گياهي و جانوري زيبا قرار دارد. از جاده آرتوين گذرگاهي كوهستاني به نام جانكورتاران عبور مي كند كه در آن مناظر سبزرنگ به صخره هاي لم يزرع تغيير شكل داده است. پارك ملي دره هاتيلا يكي ديگر از مناطق ديدني اين ناحيه به شمار مي آيد. تنگه هاي درون پارك با دره هاي عمودي و شيب هاي تند موجود در آن بسيار تماشايي هستند. به علت اقليم منحصر به فرد اين منطقه ، گياهان مديترانه اي و گياهان مختص درياي سياه را مي توان با هم در اين پارك مشاهده كرد.

يك مسير پر پيچ و خم از كناره كوه، شما را به آرتوين، مركز استاني به همين نام مي رساند. در پاي يك پرتگاه، خرابه يك كاخ متعلق به قرن شانزدهم در ميان صخره ها نمايان مي گردد. در طول مسير كوهستاني از بالا،آرتوين، يك شهر محصور شده با خانه هاي قديمي تركي زيباي خاص اين منطقه است. اين منطقه تحت حكومت گرجستان طي قرون وسطي ايجاد شد و به همين جهت است كه امروزه آرتوين تبديل به پايگاهي مناسب براي مشاهده باقيمانده تاريخي گذشته گرجستاني ها مي باشد.در اين منطقه جاده هاي بسيار ديدني به خرابه هاي كليساها و خانه هايي كه ميراث آن دوران هستند ختم مي شوند. بهترين نمونه هاي حفظ شده در بارهال و اشهان، حاماملي، دورتكليسه،كوپروگورن و تكاله هستند. آردانوچ كه سابقاً پايتخت گرجستانيها بود، كاخ معروفي دارد كه از آن طولاني ترين تنگه منطقه قابل رويت مي باشد.

در شرق آرتوين شهر شاوشات قرار گرفته ، يك شهر آلپي كه جاي جاي آن با چمن زار هاي پر از گل و پروانه، نهر هاي زيبا و آلاچيق هاي ظريف پوشيده شده است . سازمان محلي زنان در اين مكان يك مركز آموزش بافندگي را داير كرده است تا بدينوسيله بتواند سنت هاي محلي و گليم بافي را زنده نگه دارد. پارك ملي صحراي كاراگول داراي يكي از درياچه هاي آلپي كاراگول و جلگه مشهور و ز يباي صحرا مي باشد.


معماي سلتيك

سلتها، مردم بومي اروپا، طي قرن چهارم پيش از ميلاد از سوي رومي ها مورد ظلم و ستم قرار گرفتند. در نتيجه. گروهي از سلت ها از بالكان و همينطور از ميان بوسفر به آناتولي مركزي مهاجرت كردند. بر اساس شواهد تاريخي. آنكارا در ابتدا توسط سلت ها بنا شد و منطقه آنها ، يكي از قديمي ترين پايتخت هاي سلت ها در دنيا شد. سلت ها شهر جديد خود را آنكيرا كه به معناي ’ لنگر‘ نيز مي آمد نامگذاري كردند. اين نام يكي از قديمي ترين واژه هاي مصطلح در زبان سلت هاي دوستدار دريا مي باشد. منطقه سلت ها كه شامل آنكارا، يوزگات، سيواس، قونيه و كاپادوكيا بود، بعد از اينكه تحت سلطه رومي ها قرار گرفت شكوفا گرديد. معبد آگوستوس كه مهم ترين بناي معماري قديمي آنكارا به شمار مي آيد توسط پادشاه غلاطي ، پيلامنس در قرن اول بعد از ميلاد مسيح ساخته شد. بر روي ديوار هاي آن عبارت ’ بناي انكيرانوم ‘، تنها وصيت سياسي باقيمانده از آگوستوس ،همراه با ذكر موفقيت هاي وي حك شده است. در قرن پنجم، اين معبد توسط بيزانتي ها به كليسا تبديل شد. در نزديكي معبد ارگ ديدني آنكارا قرار دارد. موزه تمدن هاي آناتولي در مجاورت ارگ هاي قديمي، هيتيت و ديگر گنج ها را به نمايش مي گذارد. در ناحيه آنيتپه آنكارا، آرامگاه آتاتورك ( آنيت كابير ) تركيبي از سبك هاي مدرن و قديمي معماري آناتولي را روبروي چشمان شما قرار ميدهد.

كليه مكان هاي اصلي هيتيت هاي نخستين در استان چوروم، در بوغاز كاله - پارك ملي آلاجاحويوك در شمال شرقي آنكارا قرار دارد. ديوارهاي جفتي شكل كه از ميان دروازه سلطنتي سر بر آورده،از دروازه شير و ير كاپي (تونلي زيرزميني ) عبور مي كنند، شهر هيتيت هاتوشاش ، كه امروزه بوغازكاله ناميده مي شود را، احاطه كرده است. بيش از 70 معبد موجود در اين شهر، اين مكان را به مركز مذهبي هيتيت ها تبديل كرده و موجب شده تا نام آن را ’ شهر معابد‘ بگذارند. در شيب هاي شرقي هاتوشاش، ياز يليكايا قرار دارد كه يك زيارتگاه صخره اي سرباز مربوط به قرن 13 قبل از ميلاد و شامل خطوط برجسته از همه خدايان و الهه هاي هيتيت مي باشد.


تاريخ آماسيا در تنگه رودخانه يشيليرماك (زنبق ) به قرن سوم پيش از ميلاد باز مي گردد. خرابه هاي ارگ از صخره هاي ناهموار سربرافراشته و شامل يك قصر عثماني و يك گذرگاه مخفي زيرزميني مي باشد. در ميان نماي صخره اي در بالاي شهر، قبرستان هاي سنگي رومي در شب با درخشش خاص خود چشم اندازي زيبا را شكل مي دهند.تركيب زيباي محوطه طبيعي و ميراث معماري عالي اين منطقه كافي بوده تا شهر را تبديل به يكي از زيباترين شهر هاي تركيه نمايد. از محل هاي مورد علاقه بازديدكنندگان مي توان به مسجد مناره بورمالي متعلق به دوران سلجوقي هابه جا مانده از قرن سيزدهم، مقبره ترومتاي، بيمارستان ايلهانيد باقي مانده از قرن چهاردهم با نقش برجسته هاي ديدني در ورودي آن، مجتمع مسجد بيازيت به جا مانده از قرن پانزدهم و مدرسه هشت ضلعي غير عادي كاپي آغا اشاره كرد.

توكات كه آن نيز روي رودخانه يشيليرماك قرار دارد، داراي بسياري از بناهاي سلجوقي و عثماني مي باشد كه زيبايي چشمگير و موقري را به منظره شهر مي بخشد.

سيواس كه يك مركز تجاري مهم در قرون وسطي به شمار مي آمده است ، در تقاطع مسيرهاي كاروان هائي كه به ايران وبغداد سفر مي كرده است قرار داشته، بين سال هاي 1142 تا 1171 اين محل پايتخت اميرهاي دانشمند و يك مركز شهري بسيار مهم طي حكومت سلجوقي به شمار مي آمده است. بناهاي باقيمانده از آن دوران به نوبه خود همگي نمايانگر اين موقعيت حساس در گذشته نيز مي باشند . تاريخ مسجد علو به اميرنشيني يك دانشمند بازمي گردد. ساختمان هاي متعلق به دوران سلجوقي در اين منطقه شامل بناي عزالدين كيكاووس شفاخانسي به جا مانده از قرن سيزدهم كه يك مدرسه پزشكي و بيمارستان نيز بوده است، مدرسه گوك با تزئينات زيباي آن، مناره هاي دوقلوي مدرسه جفت منار و مدرسه بوروجيه بوده كه نمايانگر زيبايي شناسي دوره سلجوقي مي باشد.

كانگال در جنوب سيواس، محل زندگي مشهور ترين گونه سگ در تركيه مي باشد. كانگال ( كانيس گالينسيس ) كه ابتدا با غلاطي ها در قرن سوم پيش از ميلاد به آناتولي آورده شد ، علاوه بر استفاده براي گله، موجودات مو طلايي هستند كه در تشكيلات پليس و خدمات امنيتي بسيار مفيد هستند.

"ديوريغي" در قرن هاي دوازدهم و سيزدهم تبديل به پايتخت اميرهاي منگو جك تركيه شد. با وجود مسير آن، بازديدكنندگان براي ديدن مسجد و مدرسه علو از سال 1229 تا به حال به دياربكير مي آيند. حكاكي هاي مختص دوران سلجوقي در نقش هاي گل ها و حيوانات، روي دريچه هاي آن زيبائي خاصي دارد. يونسكو نيز اين محل را به عنوان يكي از مكان هاي پيشروي ميراث فرهنگي در دنيا اعلام كرده است.

يونس عمره – قرن سيزدهم
بگذاريد عشق بورزيم ، بگذاريد به ما عشق بورزند


" تلاش كردم كه او را روي صليب مسيح بيابم، اما او آنجا نبود؛ به معابد هندو ها و به بتكده هاي قديمي رفتم. اما نتوانستم هيچ نشاني از او بيابم.فراز كوه ها و دره ها را جستجو كردم اما نه در ارتفاع و نه در اعماق او را نيافتم. به كعبه در مكه رفتم، اما در آنجا نيز نبود.از انديشمندان و فلاسفه سراغش را گرفتم اما او فراتر از درك آنها بود.سپس به درون قلب خود نگريستم و آنجا بود كه او سكني داشت و من او را ديدم؛ او در جاي ديگري يافت نمي شد."

مولانا – قرن سيزدهم

قونيه، يكي از شهر هاي پيوسته آباد قديمي تركيه در زمان رومي ها بوده كه در گذشته ايكونيم ناميده ميشد.اين شهر پايتخت ترك هاي سلجوقي طي قرون دوازدهم و سيزدهم بوده و در عين حال يكي از مراكز فرهنگي بزرگ تركيه نيز محسوب مي شود. طي آن دوره كه رشد فرهنگي، سياسي و مذهبي از رواج خاصي برخوردار بود ، مولانا جلال الدين رومي در آنجا فرقه اي بنام فرقه صوفي را كه غربي ها به آن "چرخش دراويش" مي گويند ، تاسيس نمود. امروزه ، آرامگاه مولانا با منظره خيره كننده و كاشي هاي سبز بكار برده شده در آن مشهورترين ساختمان قونيه محسوب مي شود. در كنار آرامگاه ، مدرسه ديني درويش ها قرار دارد كه كاربري موزه داشته و در خود دست نوشته هاي مولانا و انواع هنر هاي دستي مربوط به فرقه عرفان را جاي مي دهد. سالانه، در نيمه نخست ماه دسامبر، مراسمي برگزار مي شود تا ياد مولانا زنده نگه داشته شود. چرخش هاي كنترل شده و خلسه وار مردان سفيد پوش سمازن براي هر تماشاگري جذاب است. مدرسه كاراتاي كه امروزه به موزه تبديل شده است، نمايش دهنده كاشيكاري هاي جسورانه و خيره كننده دوران سلجوقي مي باشد. در نزديكي آن مدرسه "اينجه ميناره لري" مربوط به سال 1285 قرار دارد. جذابيت آن به سبب در يچه ناموزون آن است كه متعلق به دوران سلجوقي مي باشد.

در جنوب قونيه، در سرزميني منحصربه فرد و با تاريخي معنوي ناشناخته، مكان هاي مورد علاقه مسيحيت همچون خاتون سراي ( ليسترا) ، در به ( كرتي هويوك ) در كرامان و منطقه بين بير كليسا ( 1001 كليسا) بعنوان مهد مسيحيت اوليه قرار دارند.

در شمال غربي قوينه و در نزديكي شهر اسكيشهير. شهر سيدقاضي قرار گرفته است. در تپه موجود در قسمت فوقاني اين شهر مجتمع پر ابهتي متعلق به قرن سيزدهم قرار دارد كه به ياد سيد بطل قاضي، فرمانده نيروهاي عرب كه در قرن هفتم در طي جنگ با رومي ها كشته و در اينجا به خاك سپرده شد، ساخته شده است.

در شمال شرقي شهر سيدقاضي، روستاي يونس عمره ( سريكوي)، شاعر بزرگ ترك در قرن سيزدهم كه در اين مكان دفن شده است، قرار دارد. شعر هاي وي با پيام محبت و انسانيت با آن اهميت هميشگي خود همواره زنده است.در اين راستا يونسكو سال 1991 را با نام سال بردباري تقديم به يونس عمره نمود.

قله هوناز در پارك ملي هوناز پوشيده از جنگل هاي صنوبر است و يكي از زيباترين و مرتفع ترين قله هاي منطقه اژه مي باشد. خرابه هاي يك بناي عظيم مسيحي كه محل فعاليت هاي مسيحيان اوليه بوده است روي شيب شمالي قابل مشاهده است.


استانبول
شهر گنجينه بي انتها


" در آنجا پروردگار، انسان، طبيعت و هنر زيباترين منظره اي را كه چشم انسان بر روي زمين مي تواند نظاره كند خلق كرده اند. "

لا مارتين

استانبول تنها شهر جهان است كه روي دو قاره بنا شده است و روي سواحل استانبول بوقاضي ( بوسفور ) ، جايي كه آبهاي درياي سياه با آبهاي درياي مرمره در شاخ طلايي تلاقي ميشود ، قرار دارد. در اين مكان فوق العاده، استانبول از يادگار هاي با ارزش سه امپراتوي ( روم شرقي، بيسانتي و عثماني ) كه پايتخت آنها بوده است پاسداري مي كند. پيوندي منحصر به فرد بين شرق و غرب، گذشته و حال.

اما استانبول تنها تاريخي نيست، بلكه همچنان شهري با شكوه، جذاب و كاملاً زنده است. زير آسمان بدون تعيير از گنبد ها و مناره هاي آن با هياهو و جنب و جوش مداوم جمعيت، صداي وسايل نقليه در خيابان هاي قديمي سنگ فرش شده، رفت و آمد پيوسته و فرياد فروشندگان خيابان كه با صداي بندرگاه شلوغ تركيب مي شود، وجود دارد. قايق سواري از فعاليت هاي محبوب در استانبول است. اينجا تنها مكاني در دنيا است كه مي توانيد از زيبايي مناظر مرموز لذت ببريد و با قايق خود تاريخ بيسانتي و عثماني را سير نماييد و گنبدها. مساجد، قصر ها و كاخ هاي باشكوه را مشاهده كنيد.


شگفتي هاي هنر عثماني


كاخ هاي باشكوه،گنبدهاي عظيم، مناره هاي زيباي 444 مسجد استانبول، آسمان استانبول را يكي از نفس گير ترين آسمانها در دنيا مي كند. در سال 1453. ترك هاي عثماني شهر را از بيسانتي ها گرفتند و محمد دوم يا فاتح اين شهر آن را تبديل به پايتخت امپراتوري خود كرد. بعد از سالها ركود، استانبول بار ديگر رشد و شكوفايي يافت و تبديل به ملكه شهر ها شد.

در سال 1470، سلطان بايزدي دوم به تخت پادشاهي نشست. طي حكومت خود، او با مردم امپراتوي با سعه صدر عمل مي كرد. در سال 1492، وقتي كه يهودي ها تحت تعقيب اسپانيايي ها بودند، بايزيد دوم به نجات آنها رفت. بيانيه سلطنتي وي به آنها درون امپراتوري خوشامد گفت و كشتي هاي وي آنها را از اسپانيا منتقل كرد. بسياري در استانبول سكني گزيدند و در آزادي زندگي كردند.

سلطان سليمان باشكوه، نوه بايزيد دوم پر افتخارترين سلطان عثماني بود. طي سلطنت وي بود كه امپرتوري عثماني به دوران طلايي خود رسيد. سليمان شهر هاي بسياري نظير بلگراد، رودز ، بغداد، نخجوان، وان، يمن شرقي را فتح كرد. هم چنين وي مساجد و قصر هاي با شكوه بسياري را در استانبول ساخت و ارتش، خزانه و كد قانوني را زنده كرد و به همين دليل رعيت هايش به او قانوني ( قانون گذار ) مي گفتند. گنبدهاي آبشاري و چهار مناره ظر يف مسجد سليمانيه بر آسمان كرانه راست شاخ طلايي چيره گشت. اين مسجد زيباترين مسجد امپراتوري در استانبول ناميده مي شود و بين سال هاي 1550 تا 1557 توسط سينان، معمار معروف دوره طلايي عثماني ساخته شده است. بر فراز تپه، اين ساختمان به سبب اندازه بزرگي چهار مناره آن كه از هر گوشه محوطه آن تشديد شده است بسيار برجسته است.

درون آن محراب و منبر كه از سنگ مرمر خوش تراش ساخته شده است و پنجره هايي با شيشه منقوش نفيس كه به نور ورودي رنگ مي دهند قرار دارد.سليمان و همسر وي خرم سلطان ( روكسلانا) در آرامگاه بزرگي در باغ مسجد دفن شده اند. سينان معمار نيز در همان نزديكي دفن شده است. مجتمع مسجد شامل چهار مدرسه، يا مركز آموزش الهي، مدرسه پزشكي، يك كاروانسرا، يك حمام تركي و مسافرخانه اي براي افراد فقير مي باشد. مسجد امپراتوري باشكوه ديگر متعلق به سلطان احمد است كه شش مناره دارد. اين مسجد بين سال هاي 1609 تا 1616 توسط محمد معمار ساخته شده است و به علت چهارچوب هاي كاشي كاري آبي و سفيد آن، مسجد آبي ناميده مي شود.

در محل شبستان قصر باشكوه توپكاپي قرار دارد كه نقطه كانوني امپراتوري عثماني بين قرون پانزدهم تا نوزدهم بوده است. در اين محوطه وسيع،سلطان ها و بارگاهشان زندگي و حكمراني مي كردند. امروزه بسياري از كارهاي هنري بديع عثماني از جمله مينياتورهاي نسخ قرون وسطي، لباس هاي سلطنتي و كلكسيون هاي كريستال، نقره و جواهرات در اين محل به نمايش گذاشته شده است.

قرن ها مردمي با اصل و نسب و مذهب مختلف در كنار يكديگر در اين سرزمين زندگي كرده اند. اورتاكوي، دهكده اي در ساحل بوسفر، شمال استانبول نمونه خوبي از هم زيستي مي باشد. در فاصله اي 100 متري مي توانيد يك كليسا،يك مسجد و يك كنيسه را ببينيد كه اين خود مدركي دال بر تحمل و هماهنگي مي باشد.


دنياي فيروزه اي


بورسا. مركز تجارت. صنعت و توريسم و يكي از مهم تر ين شهر هاي تركيه مي باشد. در سال 1432 كه اين شهر به دست اورهان قاضي عثماني فتح شد. تبديل به نخستين پايتخت آنها گرديد. سلاطين عثماني در شهر مساجد زيبا و كاروانسرا و بازار ساختند تا از كاروان هاي ثروتمندي كه از شرق و غرب به شهر مي آمدند پذيرايي كنند. اين شهر از سوي شوراي اروپا برنده مدال افتخاري براي تلاش در حفظ تاريخ و محيط طبيعي شده است.

ناحيه چكيرگه در بورسا داراي چشمه هاي آب گرم بسياري مي باشد. هتل هاي بسياري در اين ناحيه هستند كه علاوه بر آسايش، درمان پزشكي را نيز با آبهاي گرم معدني خود به ارمغان مي آورند.

در نزديكي بورسا بزرگترين مركز اسكي تركيه قرار دارد. اولوداغ انواع تفريحات را در ميان قله هاي پربرف فراهم مي كند. شهر ازنيك (نيكئا) در لبه شرقي درياچه ازنيك، در جنوب ازميت قرار دارد. اين شهر در سال 316 پيش از ميلاد توسط انتيگوه، يكي از ژنرال هاي اسكندر كبير بنا شد و سپس به دست ژنرال ديگري به نام ليسيماكوس افتاد كه آن را به نام همسرش ’نيكئا‘ ناميد. بعدها شهر جزء قلمروي بيسينيا گرديد و در سال 128 پيش از ميلاد به روم واگذار شد. بعد از ايفاي نقش مهم به عنوان يك شهر رومي، و سپس يك بيساتي، در 1078 به دستان سلجوق ها و در 1331 به دست عثماني ها رسيد. تئاتر رومي توسط امپراتور تراژان ساخته شد. در ساحل درياچه ازنيك سناي روم قرار دارد كه نخستين شوراي كليساها در سال 325 در آن برگزار شد. در مركز شهر كليسلاي اياصوفيه ( سنت صوفيه) قرار دارد كه توسط شوراهاي ديگر مورد استفاده قرار گرفته ميشد. يكي از مهم ترين شوراها در سال 745 درمورد بت شكني و نقش بت ها در پرستش بود. محل تعميد داري گنبدي در بالاي تعميدگاه است. عثماني ها اين كليسا را تبديل به مسجد اورهان كردند.

در قرون شانزدهم و هفدهم ازنيك مركز توليد كاشي هاي نفيس بود كه سهم تزئيني شاياني در مساجد و قصر هاي سراسر تركيه داشتند.در اين منطقه موزه اي وجود دارد كه نمايشگر يافته هاي حفاري هاي اطراف است. در بين ساختمان هاي مهم شهر مسجد يشيل و مسافرخانه نيلوفر خاتون قرار دارد.

استان بيلجيك در جنوب شرقي ازنيك و در دره سرسبز و حاصلخيز رودخانه ساكاريا قرار دارد. در بخش قديمي شهر آرامگاه شيخ عدبالي قرار دارد كه نقش مهمي را در تاسيس امپراتوري عثماني داشته است. هر سپتامبر مراسم بزرگداشت و جشنواره فرهنگي به افتخار وي در اين محل برگزار مي شود. مسجد اورهان قاضي در نزديكي مقبره وي قرار دارد.

در ميان درختان بيد متعدد كه نام سوعوت (درخت بيد) از آنها گرفته شده است، تغيير مسير براي ديدن آن ارزش دارد. ترك هاي كايي ابتدا در اينجا اقامت كردند و مقبره رهبرشان ارطغرل قاضي در اين شهر است. در سپتامبر مراسم بزرگداشتي به ياد او برگزار مي شود. ديگر جاذبه هاي توريستي شامل مجسمه هاي بالاتنه به اندازه واقعي از اشخاص مشهور تاريخ تركيه و موزه نژادشناسي كه تاريخ تركيه را با نمايش خود دنبال مي كند مي باشد.