|
کوهنوردی در ترکیه
نگاهی
گذرا به نقشه تو پوگرافیک ترکیه نشان میدهد که ترکیه کشوری کوهستانی
است و این کوهستانها از چهار جهت شبه جزیره آناتولی را محاصره کردهاند.
ترکیه که بخشی از رشتهکوههای آلپ هیمالیا به شمار میآید مناطق
کوهستانی متعددی با چینهبندی و شکل زمینشناختی متفاوت دارد. کوهها
 و
جنگلهای با شکوه ترکیه اغلب توسعه نیافته هستند و در واقع منطقه حفاظت
شدهای برای حیات وحش ،گیاهان و منابع متنوع طبیعی محسوب میشوند. دو
نمونه از معروفترین کوههای این کشور یعنی کوه ارجیس در قیصریه (در مرکز
آناتولی با ارتفاع 3917 متر) و کوه آرارات (در شرق با ارتفاع 3932 متر)
، هر دو آتشفشانهای خاموش هستند.دیگر رشته کوههای معروف عبارتند از
ریزه کاچکار در شرق منطقه دریای سیاه با ارتفاع 3932 متر ، نقده آلاداغ
در مرکز رشتهکوههای توروس با اتفاع 3756 متر ، کوههای جیلو – سات در
نزدیکی حاکاری در شرق رشته کوههای توروس با ارتفاع 4136 متر . طبیعت
کوهستانی ترکیه، روند تکامل فرهنگی کشور را متاثر از خود ساخته است.
قرنها چنین بوده که ایلات و عشایر به طور سالانه با فرا رسیدن فصل
تابستان به مراتع مناطق مرتفع کوچ کردهاند. این مراتع و چراگاههای
کوهستانی که "یایلا" نام دارند، هنوز هم نشان دهنده پیوند مستحکم مردم
ترکیه با فرهنگ سنتیشان است. ترکیه برای علاقهمندان به جغرافیای
کوهستان، دنیایی پر از اکتشافات است. یخچالهای طبیعی، آتشفشانها و چین
های زمین شناختی شگفتانگیز همچون کارست موضوعات جالبی برای تحقیق
محققان و دانشجویان زمینشناسی خواهد بود. کوههای صعبالعبور شرق، جنوب
و مرکزی ترکیه تجربه جالب و فرصت مناسبی برای علاقهمندان ورزشهای
میدانی پدید آورده است .
کوه آرارات
کوه
آرارات در مرز مشترک ایران و ترکیه، یک آتشفشان خاموش است و در طول سال
پوشیده از یخ و برف می باشد. ارتفاع کوه آرارات به 5137 متر میرسد. در
کتاب عهد عتیق آمده است که کشتی حضرت نوح پس از طوفان بر کوه آرارات
نشست. در جنوب غربی آرارات، کوه کوچک آغری (آرارات کوچک) قرار دارد که
ارتفاع آن به 3896 متر میرسد.
بینابین این دو کوه، فلات "سرداربولاق" از جنس گدازههای آتشفشانی با
ارتفاع 2600 متر قرار دارد که موجب افزایش انگیزه شما از دیدن و صعود
این رشته کوه خواهد شد. صعود از کوه شگفتآور و زیبای آغری (آرارات)
تجربه دشوار و البته رضایت آوری برای شما خواهد بود.
هوای آرارات در فصل تابستان، آفتابی، گرم و خشک است. ولی در فصل بهار و
زمستان، دارای هوای سردی است. کوهنوردان
در هنگام صعود
ممکن است با
بوران، کولاک و
هوای ناپایدار
مواجه شوند. ماههای
ژوییه، اوت
و
سپتامبر ماههایی هستند که اکثر کوهنوردان جهان به این منطقه هجوم میآورند
و در واقع کوهنوردی
در این فصل
لذتآورترین کار است. علیرغم
هوای صاف
و
آفتابی در این ماهها، اقلیم
منطقه
در ارتفاع
بالاتر
از 3000 متر،
اقلیم
خاص مناطق کوهستانی
بسیار مرتفع است. جبهه جنوبی کوه، ایمنترین و
آسانترین مسیر صعود به قله است که بهترین راهها و مواصلات ارتباطی و
امنیتی را داراست . صعود به
قله آرارات بصورت تنها
و بدون
راهنما
هیچگاه توصیه نمیگردد.
مسیر رسیدن به آرارات
در بین
دو جبهه
جنوبی و
غربی آرارات
و قبل
از رسیدن به
ایران، بزرگراه
بینالمللی
و ترانزیت
ترابزون – ارزروم – تهران
قرار گرفته که
دارای
جاده آسفالت
بسیار خوبی
است. دوئوبایزیت
در فاصله
270 کیلومتری ارزروم
و ایغدیر که
در عین حال دو شهر نزدیک به هم نیز هستند و در این مسیر واقع شده اند
کمترین فاصله را
با کوه
آرارات
دارند. قطار، اتوبوس
و هواپیما
به صورت
روزانه مسافران را از ارزروم به آنکارا میبرند.
جاذبههای طبیعی
مناطق اطراف آغری (آرارات)، زیبائی طبیعی خود را همچنان حفظ کرده و بو
میان این منطقه کماکان سبک زندگی سنتی خود را دنبال میکنند.در این
منطقه مردم
در فصل
تابستان برای
یافتن علفزارهای
تازه ، گلههای گوسفندان ، بزها
و اسبهای خود به مناطق ییلاقی
تابستانی
می برند. زنان
روستایی
هم به شغل فرش بافی و
گلیم بافی با
طرحهای کهن
و دیرینه اشتغال
دارند. روستای اورتولو به سبب همین صنایع دستی زیبا، مرکزیت و شهرت
زیادی را پیدا کرده است. کاخ عشاق پاشا، قلعهای افسانهای به جا مانده
از قرن هفدهم و چاله آتشفشانی قرار گرفته در نزدیکی مرز ایران از جمله
دیگر جاذبههای توریستی این منطقه به شمار میآید.
 کوههای جیلو- سات (4136متر)
کوههای
جیلو – سات، واقع در جنوب شرقی استان حکاری، در قسمت شرقی رشته کوههای
توروس قرار دارند. رشته کوههای توروس از غرب تا شرق کشور ترکیه امتداد
یافته است. در واقع کوههای جیلو – سات غربیترین قسمت کمربندی کوههای
هیمالیا به حساب میآید. قله "رشکو" با 4136 متر ارتفاع بلندترین قله
کوه جیلو و قله چاتالکایا (سامدی) با ارتفاع 379 متر بلندترین قله از
رشته کوههای سات هستند. رشته کوههای جیلو – سات که ظاهراً از نقطه نظر
توپوگرافی یخچالی به رشته کوههای آلپ شباهت دارند، بیشتر از هر منطقه
کوهستانی دیگر در ترکیه دارای یخچال طبیعی هستند. ارتفاع بلند این
کوهها نشان از تاثیر شکلگیری یخچالی و فرسایش آبی دارد.
در این راستا ایزبیراک به طول 5 کیلومتر، عرض 500 تا 600 متر و عمق
یکصد متر بزرگترین یخچال آن
محسوب میگردد.
در این
منطقه در نواحی جنوبی
، نواحی خشک
گستردهای قرار دارد.این در حالی
است که در نواحی مرتفع
تر، بارش باران
بسیار
بیشتر
است. در بین مناطق کم ارتفاع و
قلل کوه،
درههای سرسبز
و حاصلخیزی واقع شده که این خود سبب شده تا ساکنان
روستایی
این مناطق در
آب و
هوای مساعدی
زندگی کنند و در عین حال شرایط
مناسبی برای
کشت میوه
و انگور
بوجود آید. قلههای
مرتفع،
یخچالهای بزرگ،
رودخانههای
یخچالی و
نهرهای روان از کوههای جیلو – سات یک مکان اعجاب
انگیز با زیبائیهای جهانی پدید آورده است. بهترین زمان برای سفر
تابستانی، ماههای ژوئن، ژوییه، اوت و سپتامبر و برای کوهنوردی زمستانی،
ماههای فوریه و مارس است. برای رسیدن به کوههای جیلو –
 سات
میتوان
از
راههای زمینی، هوائی و یا راه آهن ابتدا به
وان رفته و سپس با استفاده
از آزادراه
245 کیلومتری به حاکاری
رفت. یک
مسیر از
طریق روستای سرپیل
و مسیر دیگر از منطقه
دزکوی میگذرد. فرهنگ ییلاق
نشینی در
کوههای جیلو
– سات تکامل یافته و کوچهای تابستانی بومیان در آن نواحی به مراتع
مرتفع و سرسبز
خالق مناظر شگفتانگیزی است. یخچالهای طبیعی در
کوهها و
رودهای خروشان پر از ماهی و دریاچههای زیبا از جمله عجایب طبیعی این
منطقه به شمار میآیند.
کوههای کاچکار
در
شمال شرقی ترکیه و در بخش شمالی رشته کوه آناتولی کوههای کاچکار با
هوای بارانی و مناظر بدیع توجه هر بینندهای را به خود جلب مینماید.
بلندترین قله این رشته کوه قله "کاچکار – کارون" میباشد که 3932 متر
ارتفاع دارد. وجود یخچالهای طبیعی بزرگ و حرکت آنها سبب شده است که در
طول زمان کوهها صیقل یافته و شکلی ناهموار به خود بگیرند. رودها و
جویبارهای جاری شده از این کوهها بسیار شکوهمند و زیبا میباشند.
یخچالهای طبیعی کوههای کاچکار از نظر بزرگی پس از یخچالهای کوههای
آرارات و جیلو - سات در رتبه سوم یخچالهای موجود در ترکیه قرار دارند.
ویژگیهای زمینشناسی و کوهنوردی این منطقه سبب جلب توریست و کمک به
اقتصاد منطقه شده است.
از نظر آب و هوائی این منطقه آب و هوای نیمه استوایی دارد. هوا در عین
گرم بودن بارانی بوده و میانگین دما در این منطقه به 14 درجه سانتیگراد
میرسد. در سردترین موقع سال یعنی در ماه ژانویه دما به حداقل 7 درجه
سانتیگراد میرسد و در گرمترین روزهای سال یعنی در ماه اوت دمای حداکثر
6/22 درجه سانتیگراد در این مناطق به ثبت رسیده است. کوههای کاچکار از
میان ساحل "دریای سیاه" در شمال و رودخانه "چوروه" در جنوب قد
برافراشتهاند. در دامنه شمالی انبوهی از گونههای متنوع نباتات و
گیاهان در هوای بارانی رشد میکنند. تا ارتفاع 500 متری از سطح دریا،
بوتههای چای و شکوفههای مرکبات دامنه تپهها را پوشاندهاند. درختان
شاه بلوط، راش و سایر درختان پهن
برگ دامنه این کوهها را تا ارتفاع 750
متری از سطح دریا پوشش دادهاند. از ارتفاع 750 متری تا 1500 متری یا
2000 متری از تعداد درختان کاسته شده و منطقه تبدیل به علفزارها
و
مراتع کوهستانی و گیاهان علفی شدهاند. در دامنه جنوبی کوههای کاچکار
که بارندگی کمتر بوده و آفتاب بیشتر میتابد، کشاورزی رونق داشته و
باغهای میوه و تاکستانهای متعددی دیده میشود. در دامنه شمالی و در
ارتفاعات بالاتر یعنی 2300 متری گلهای وحشی و گیاهان علفی زمینها را
پوشش میدهند.
سیر و صعود
قلههای
اصلی کوههای کاچکار عبارتند از "آلتینپارماک" ، "کاورون" و "وارشامبا"
(ورچنیک). تمام قلههای یاد شده بجز "وارشامبا" که میبایست الزاماً
فقط از دامنه شمالی فتح شود از هر دو دامنه شمالی و جنوبی قابل صعودند.
صعود به این قلهها با شرط همراهی یک راهنمای محلی بلا مانع است.
کوههای توروس
کوههای
توروس شاخه باختری سلسله جبال عظیم هیمالیا است که در سراسر آسیا
امتداد یافته است . این بخش از رشته کوه هیمالیا که در ترکیه قرار
گرفته، در امتداد جنوبی رشته کوههای آناتولی قرار گرفتهاند و خود به
چهار شاخه اصلی تقسیم میشوند. شاخه باختری، شاخه مرکزی، شاخه جنوبی و
بالاخره شاخه جنوب خاوری. بلندترین قلهها عموماً در بخشهای مرکزی و
جنوب شرقی قرار گرفتهاند. رشته کوههایی ناهموار، با شکوه و صعبالصعود.
کوههای توروس آلا
بعنوان بخشی از رشته مرکزی کوههای توروس، رشته کوههای آلداقلار از جنوب
باختری به سمت شمال خاوری به طول تقریبی 50 کیلومتر امتداد یافته و
بلندترین قلل را در خود جا داده است. قله "دمیرکازیک" با ارتفاع 3756
متر مرتفعترین قله این مناطق به شمار می آید. سایر قلل مهم در بخش
مرکزی عبارتند از "کیزیل کایا" با ارتفاع 3725 متر ، یک قله 3565 متری
در بخش جنوبی و کوه "وای وای" در بخش شرقی با ارتفاع 3656 متر. این
رشته کوه بلند در استانهای "نیغده" ، "کایسری" و "آدانا" قرار گرفته
است و در دو سمت آن دریاچه زیبای "اجمیش" و رودخانه "زامانتی" قرار
دارد.
شرایط و وضعیت زمینشناسی خاص این منطقه سبب شده است تا آبشارها و صخرههایی
با اشکال حیرتانگیز در منطقه شکل گیرند. فرسایش آهک موجود سبب بوجود
آمدن توپوگرافی و هیدروگرافی "کارستیکی" بویژه در منطقه دره "یدیگولر"
شده است. رودخانههای زیرزمینی و غارهای آهکی موجود در منطقه آبهای
سطحی را به خود جذب میکنند. دو سیستم جوی مدیترانهای و آناتولی بر آب
و هوای منطقه "آلاداقلار" تاثیرگذار بوده و سبب میشوند هوا در تابستان
گرم و در زمستان خنک شود.
سیر و صعود
بهترین
فصل برای صعود ماههای می، ژوئن، ژونیه و اوت میباشد که علفزارهای
موجود در ارتفاعات از بیشترین پوشش گیاهی برخوردارند.
محققان و کوهنوردانی که قصد صعود به ارتفاعات "آلداقلار" را دارند، سفر
خود را میتوانند از یکی از دهکدههای "چاماردی" یا "چوکورباغ" آغاز
کنند.از طرفی دیگر کوهنوردانی که مقصدشان قله "دمیرکازیک" میباشد، می
توانند از دهکده دمیر کازیک که دارای راه و جاده آسفالت می باشد طی
طریق کنند.
جاذبههای
منطقه
ییلاق
های توروس آلاداغ علاوه بر این که میزبان
اهالی تمام دهکدههای
مجاور
میباشد، محل چرای دامها در فصل تابستان است. اگر در این موقع از سال
از این منطقه عبور کنید مطمئناً شاهد مناظر دوشیدن شیر از
 دامهای این
منطقه توسط صاحبان آنها خواهید بود. زنان این منطقه از قدیم الایام،
نفیسترین فرشها و گلیمهای ترکیه را تولید میکردهاند. دارهای قالی
موجود در این منطقه به هنگام گذر در معرض دید می باشند.
کوه
ارجییس
یکی از
مهمترین مراکز کوهنوردی و ورزشهای زمستانی ترکیه در این ناحیه قرار
گرفته است. "کوه ارجییس" از جنوب "دره کایسری" سر برافراشته است، "مردابهای
سلطان" در غرب و "دره دولی" در جنوب این منطقه قرار دارد. قله کوه
سرتاسر سال پوشیده از یخ و برف است. "ارجییس" بلندترین آتشفشان بخش
مرکزی آناتولی بوده و قطر 18 کیلومتری کوه که فضایی به مساحت 1000
کیلومتر مربع را اشغال میکند، نحوه لایهبندی کوه و وضعیت زمینشناسی
منطقه، آن را به یک مکان کم نظیر تبدیل کرده است. آب و هوای منطقه که
تحت تاثیر فلات آناتولی نیز میباشد نمونه یک آب و هوای استپی است. در
زمستان معمولا در ارتفاعات این منطقه برف سنگینی میبارد. بخش شمالی
این کوه آب و هوای معتدلتری دارد و قطعات بزرگ زمینهای کشاورزی بین
ارتفاعات 1100 تا 1600 متری تبدیل به تاکستان ها و باغهای میوه شدهاند.
در ارتفاعات بالاتر مراتع و علفزارهای وسیعی وجود دارد که پوشش گیاهی
منطقه را تشکیل میدهند. در ارتفاعات بالاتر پوشش گیاهی معمول در
کوهستانها وجود دارد. گلههای دام در سرتاسر سال از مراتع دامنههای
شرقی، غربی، و شمالی این منطقه تغذیه میکنند.
سیر و صعود
راهیابی به قله از دامنههای شمال غربی یا جنوبی میسر میباشد. و
ماههای ژوئن، ژوئیه، اوت و سپتامبر مناسبترین ماهها جهت صعود میباشند.
جاذبههای
منطقه
به
توریستهایی که به این منطقه سفر میکنند پیشنهاد میشود حتماً چینهبندی
صخرهها، شهرهای زیرزمینی، و دیوار نگارههای کلیساهای موجود در منطقه
"کاپادوکیا" را که در مجاورت این منطقه قرار دارد، از نزدیک ببینند.
خوشبختانه اخیراً "مردابهای سلطان" که محل زندگی انواع و اقسام گونههای
پرندگان است. در فهرست پارکهای ملی محافظت شده قرار گرفته است.
کوه نمرود (3050 متر)
ترکیه میتواند حقیقتاً به دو قلة خود، موسوم به کوههای نمرود مباهات
کند. یکی از دو قله در جنوب شرقی و در نزدیکی
آدی یامان
قرار دارد که
در
وهلة نخست به لحاظ تاریخی و باستانشناسی حایز اهمیت بوده و بیش
از
2000 هزار سال
بوده که جایگاه
سرهای سنگی شاه آنتیوس اول و جمعی از
حکام دیگر است. دیگر کوه نمرود در شرق آناتولی به جهت ساختار جغرافیائی
و از نقطه نظر کوهنوردی
مهم می باشد.
کوه "تاتوان" در نمرود
در استان "بیتلیس" آتشفشانی
خاموش است
که 3050
متر ارتفاع داشته، از ساحل جنوب شرقی دریاچة "وان" نشات گرفته و از
آنجا وارد
قریة "آهلات"
واقع
در
شمال میشود. کوه
نمرود
یکی از
جنوبیترین
و جوانترین آتشفشانهای
رشته کوه مورد نظر
در آناتولی
شرقی است. این
آتشفشان لایه لایه در دوره چهارم زمین شناسی شروع به فوران کرده و تا
1441 بعد از میلاد فعال بوده است. در نتیجة فورانهای آتشفشانی کوه
نمرود حوزه
رودخانه
"وان موش" به
دو حوزه مجزا تقسیم شد.
گردش و
صعود
سفرهایی که
به کوه
نمرود میشود می باید
از ناحیه جنوب شرقی
آن یعنی "تاتوان"
آغاز گردد.
کوهنوردان
بعد از
یک
راهپیمایی
آسان
4 الی 5
ساعته
به
دهانة آتشفشان میرسند. کسانی که به این نقطه میرسند شانس
دیدن دهانه
شگفتانگیز این آتشفشان خاموش را خواهند داشت. برای کسانی که بالارفتن
تا دهانه برایشان خیلی سخت است
وسایل
نقلیه چهارچرخ
به
منظور رساندن
آنها به دهانه
وجود
دارد که
از "آهلات"یا "تاتوان" به سمت قله در حرکت
هستند. قله نمرود از پوشش گیاهی عاری است و
فقط
در جنوب
آن بیشهزاری
از درختان بلوط
و غان
وجود دارد. تابستان
(ماه ژوین
تا سپتامبر) بهترین
فصل برای
گردش و صعود
به قله
نمرود است. پاداش
گردشگرانی
که از جنوب
شرقی یا جبهه شرقی کوه به
دهانة آتشفشان
صعود میکنند، مناظر
شگفتانگیز دریاچة "وان" است.
دپارتمان گردشگری "آدی یامان"
(مدیریت استان) بلوار آتاترک. شماره دی 184
تلفن: 2163840 – 08 10 216 (416)
فاکس: 40 38 216 (416)
تلفن اطلاعات: 2165131 (416)
کوه سبحان (4050 متر)
کوه
سبحان آتشفشانی خاموش و با شکوه است که از سواحل شمال غربی دریاچة "وان"
سر برمیآورد. ارتفاع برف در این قسمت به 3 الی 4 متر در طول زمستان میرسد.
ترکیب دامنههای پر شیب و پوشش برف مناسب در این مکان سبب شده تا این
مکان به یک پیست مناسب برای ورزش اسکی هلیکو پتری تبدیل گردد.در این
ورزش ابتدا هلیکوپتر شخص را روی دامنهها رها میکند تا اسکی باز
ماجرای اسکی بر کوه بلند را تجربه کند!
گردش و صعود
در هنگام صعود دامنههای سهلالوصول جنوبی و شرقی "سبحان" به دلیل
داشتن مناظر تماشایی بر دیگر جبهههای کوه ارجهیت دارند. به منظور صعود
از جبهه شرقی باید جاده ساحلی را که دریاچة "وان" را دور میزند، در
پیش گرفت. بعد باید در مسیر بین "آدیلجواز" و "ارجیش" به سمت شمال و به
سوی دهکدة "آیدینلار" تغییر مسیر داد. بعد از حرکت از این گذرگاه به
سمت دهکده "کیچگیلی" ، میتوانید راهنمایی که شما را در صعودتان هدایت
کند را در آنجا پیدا کنید. صعود از سمت جنوب و از دهکدة "هارمانتپه"
آغاز میشود.
دپارتمان گردشگری "وان"
جادة جمهوری. شماره 26/185
تلفن: 2162018 – 2163675 (432)
فاکس: 2163675 (432)
کوههای بی (3086 متر)
شاخه
غربی کوههای "توروس" یعنی رشته کوههای "بی" در استان آنتالیا واقع شده
است. یال رشته مزبور به موازات خط شمالی جنوبی ساحل خلیج آنتالیاست.
این کوهها با طیف ارتفاع از 600 تا 3086 متر مشخصات ساختاری ویژهای
قابل توجه زمینشناسان و جغرافیدانان از خود ارایه میدهند. مخصوصاً
قلههای "تکدروغو"، "باکیرلی داغ"، "تاهتالی داغ" و "کیزلارسیوریسی"
قابل توجه میباشند.
بلندترین نقطه در این رشته کوهها قیزلارسیوریسی (3086) است و کوهنوردان
با عبور از دره "چامچوکورو که پوشیده از درختان سدر است به قله میرسند.
بهترین راه رسیدن به دره، جاده داخلی آنتالیا "ال مالی" میباشد. البته
برای رفتن به آنتالیا میتوان از ازمیر، استانبول ، آنکارا و از طریق
راههای خشکی، دریایی یا به وسیله هواپیما اقدام نمود.
کوه "تاحتالی" در غرب "کمر" صعود جالب دیگری به شمار میآید. در ارتفاع
2360 متری جنگلهایی متشکل از درختان کاج و درختان برگ ریز پاییزی وجود
دارد که دامنهها را تا ارتفاع 2000 متری پوشانده است. علفزار تا قله
گسترده شده است.
صعود به قلة تاختالی از "سویوک پینار" شروع میشود که جاده کوتاهی بوده
و از کمر شروع میشود. از آنجا با ترکیبی از راه رفتن و بالا رفتن شما
را به جایی میرسید که میتوانید اردو بزنید. آخرین صعود در جبههای
است که به سمت ساحل بوده و دارای منظره تماشایی و متغیری است. اگرچه
امکان سازماندهی سفر به ارتفاعات "بای" در تمام طول سال وجود دارد ولی
ماههای آوریل، می و ژوین بهترین موقع سال برای سفر به این منطقه است
زیرا هوای گرم و شانس دیدن غنیترین پوشش گیاهی در همین زمان فراهم میباشد.
دپارتمان گردشگری "آنتالیا"
(مدیریت استان) جادة تونگوچ، شمارة 21
تلفن: 61 – 60 34327 (242)
فاکس: 61 – 60 34327 (242)
تلفن اطلاعات: 2411747 (242)
فرودگاه آنتالیا
ترمینال C بایندر آنتالیا
تلفن: 1423 – 001 36 330 (242)
فاکس: 3303346 (242)
کوههای
بلکار (3524 متر)
در
ادامة مسیر قلهها
در جهت
جنوب شرقی، کوههای بلکار
توسط رودخانه "گوکسو"
در غرب و رودخانه "پوزانتی" در غرب محصور میگردند. قسمت شمالی کوهها
در استان "نیغده" قرار داد و قلههای جنوبی از استان "مرسین" سر
برآوردهاند. این کوهها ویژگیهای زمینشناسی جالبی دارند. این کوهها که
از مواد رسوبی چون آهک و دولومیت ساخته
شدهاند نمونه
های عالی از سفرههای
آبی و چین
خوردگی در
لایههای
صخره را
ارایه میدهند. ساختارهای
گسترده
متخلخل
و همینطور چشم
اندازهایی که
تاثیرات
یخچالهای طبیعی
و فرسایش
توسط آب را نشان میدهند از دیگر زیبائیهای این منطقه است.
به رغم این فرسایش هیچ شبکه آبی واقعی روی کوه ایجاد نشده است. به دلیل
رسوبی بودن
صخرهها
آب جذب شده
و قسمتهای متخلخل وسیعی را مانند "پوزانتی"
و "شکرپیناری" ایجاد کرده است.
بلندترین قلههای بلکار عبارتند از: "مدتسیز" (3524متر)، "کشیف
داغی"
(3475متر)، "کیون آشاقی" (3426)، "تاحتاکایا" (3872متر) و "اغرکایا"
(3347متر). جبهه شمالی بیشتر از هر قسمت دیگر در معرض تشکیل برف و
یخچال است. همچنین بهترین مسیر صعود به بلندترین قلههای "بلکار" میباشد.
دپارتمان گردشگری"مرسین"
(مدیریت استان) بلوار اسمت اینولو. شمارة 2/5
تلفن: 2372667 – 2379745 – 2383270 (324)
فاکس: 2383273 (324)
اطلاعات: 2383271 (324)
فاکس: 2383272 (324)
کوههای مرجان (مونزور) (3462
متر)
انتهای شمال شرقی توروس مرکزی یعنی رشته
کوههای "مرکان" استانهای "تونجلی" و "ارزیجان" را در برگرفته است. کوه
"آکبابا" با ارتفاع 3462 متر بلندترین قله در رشته کوه "مرجان داغی" میباشد.
ساختار آهکی این کوههای نمای بسیار سخت این کوهها را تشکیل میدهد.
"ارزینجان" که شهر عمدة موجود در رشته کوه مزبور است و به وسیلة راه
آهن، هواپیما و جاده قابل دسترسی است و پایگاه صعود از جبهة شمالی به
شمار میآید.
کسانی که مایلاند صعود خود را از جنوب شروع کنند سفر خود را از "اواجیک"
در میان کوههای "مونزور" آغاز میکنند. کوهنوردانی که از این نقطه شروع
میکنند میتوانند به بلندترین قلههای "مونزور" دست یابند. اواجیک در
70 کیلومتری ارزینجان قرار داشته و از طریق جادهای که از کناره درة
مونزور میگذرد قابل دسترس است. رودخانة مونزور که از میان یک پارک ملی
عبور میکند گردشگران را با ماهیهای تازه و خوشمزه و مناظر کوهستانی
زیبای خود وسوسه میکند.
دپارتمان گردشگری "ارزینجان"
جاده فوزیپاشا ...
تلفن: 2233792 (446)
فاکس: 2143189 (446)
منابع:
جمهوری ترکیه
وزارت گرشگری
هیات مدیرة اطلاعات
Ismet Inunu Bulv no 5 Ankara
Tel
Fax
مدیریت کل جوانان و ورزش
فدراسیون کوهنوردی
Tel
Fax
TURSAB
اتحادیة آژانسهای مسافرتی ترکیه
|
