کوهنوردی

ترکیه دارای ارتفاعات متنوع ، ژئکورفولوژی غنی و ساخت تکتونیکی است . گیاهان و نباتات و جنگلهای وسیع آن، حیات وحش و شکار در کوههای آن در تابستان و زمستان هم برای پیاده روی در کوهها ،و هم برای صعود به ارتفاعات مورد توجه فوق العاده کوهنوردان است. همه ساله انبوه کثیری از توریستهای کشورهای مختلف برای پیاده روی و کوهنوردی به ترکیه سفر میکنند.

درخواست مجوز برای خارجیان جهت صعود به کوهها

-          درخواست های خارج از کشور از طریق نمایندگیهای ما به وزارت امور خارجه ارسال میشود.

-         خارجیهای مقیم ترکیه باید درخواستهای خود را از طریق نمایندگیهای کشورشان در ترکیه به وزارت امور خارجه ارسال کنند و در صورتیکه فاقد نمایندگی باشند مستقیما به وزارت کشور مراجعه کنند.

-         آژانسهای سیاحتی در ترکیه میتوانند درخواست توریستها را به وزارت فرهنگ  و گردشگری ارسال کنند.

 - کسانیکه از طریق فدراسیون کوهنوردی دعوت میشوند ، از طریق این وزارتخانه با وزارت کشور  ارتباط برقرار میشود.

-  برای درخواست صعود به کوهها از خارج کشور 3 ماه ، و برای اخذ مجوز از داخل کشور 2 ماه جلوتر باید اقدام شود.

-  آژانسهای جهانگردی باید اطلاعات زیر را در مورد متقاضیان به وزارت فرهنگ و گردشگری ارسال نمایند.

انواع کوهها در ترکیه

سلسله کوهها آناتولی شمالی که از شمال به جنوب گسترده شده است ، ماسیفلر آناتولی داخلی، سلسله کوههای آناتولی جنوبی و سلسله کوههای جنوب شرق آناتولی مانند کمربندی ترکیه را در بر گرفته است. کوههای استرانجا(اولدوز) (1000متر)، اولوداغ در بورسا(2453 متر)،کوپ اوغلو داغی در بولو(2400متر)، کوه ایلغاز (2578 متر)، و کوههای کاراگول(3100 متر) از کوههای سلسله جبال آنتتولی شمالی ، کوه ارجیس (3917 متر)، حسن داغی(3263 متر)، آغری داغی بزرگ (5137 متر)، کوه تندورک(3533 متر)، صبحان داغی(4058 متر)، و کوه نمروت (3050 متر) از کوههای آتشفشان از سلسله جبال ماسیفلر آناتولی داخلی ، بیگ داغلاری (3086 متر) که سلسله کوههای پیچ در پیچ توروس نامیده میشود، در مرکز آن کوههای بولکار (3524 متر)، جیلو حکاری (بوزول)، سات(4136 متر) و کوه نور (آمانوس) جزو سلسله جبال آناتولی شرقی بشمار می آیند.

در بین این کوهها ، توروسهای غربی (بیگ داغلاری)، توروس های میانی (کوههای بولکار، آلاداغلار)، کوههای مونزور ، کوههای جیلو-سات و کوههای کاچکار ( گروه غربی- ویرشمبک، گروه کاوران، گروه شرقی- آلتی پارماک) به صورت پراکنده و پیوسته قرار دارند.

کوه صبحان، کوه نمروت، حسن داغی، کوه ارجیس، کوه آغری و آغری داغی صغیر آتشفشانی بشمار میروند.  

آغری – کوه آغری

کوهنوردی

بلندترین کوه ترکیه آغری داغی است که از نظر ژئولوژی و اینکه پس از فرونشستن طوفان نوح محل قرار گرفتن کشتی نوح به حساب می آید ، دارای خصوصیت افسانه ای است. نام کوه آغری در کتابهای مقدس نیز ذکر شده است و دارای اسامی متعددی در زبانهای متفاوت است. از بین آنها آرارات ، کوه نوح و جبل حارث را میتوان نام برد.

مارکوپولو آنرا کوهی میداند که قابل صعود نیست ، و بر اساس مدارک در 9 اکتبر 1829 پروفسور فردریک فون پارات اولین کسی که به بالای این کوه صعود کرد. دومین صعود زمستانی در 21 فوریه (بهمن) سال 1970 توسط یکی از رهبران فدراسیون کوهنوردی بنام دکتر بوزگورت ارگور انجام گرفت. در سالهای 1980 هزاران کوهنورد کوه آغری را سیاحت کردند. در سال 1990 صعود به کوه ممنوع اعلام شد. در سال 1998 با مجوز فدراسیون کوهنوردی به گروهی کوهنورد عملا این ممنوعیت از میان برداشته شد.

ارتفاع:     5165 متر

موقعیت:  در آناتولی شرقی نزدیک مرزهای ایران قرار دارد.(میان رود ارس-مراد).

زمان صعود: مناسبترین زمان برای صعود ماههای اوگوست، جولای و سپتامبر است. صعود در زمستان بسیار دشوار ،لیکن لذت بخش است.

ویژگیها:  کوه آغری (5165 متر) بلندترین بخش شبه جزیره آناتولی و اروپا است. لایه کوه در 4000 متر اول از بازالت و بقیه بلندی از آندزیت تشکیل شده و خصوصیات یک کوه آتشفشان را داراست. در قله کوه یک لایه یخ قرار دارد. در بخش شرقی آن ییلاق سرداربولاگ و کوه آغری صغیر به ارتفاع 3896 متر قرار دارند. بلندی کوه آغری ، یخ بندیهای آن، انسانهایش، مناظر مختلف  و چمنزارهای آن منظره ای جذاب و دلنشین را به وجود آورده است.

راه ارتباطی و اقامت: جاده تراتزیت ترابزون-ارضروم-تهران از دامنه های کوه آغری به طرف ایران ادامه می یابد. بین آنکارا – ارضروم ارتباط هوایی ، زمینی و راه آهن  وجود دارد.

نزدیکترین مرکز به کوه شهر دوغوبایزید است. از آغری و ارضروم به اینجا میتوان دسترسی داشت. در شهر و حومه آن تاسیسات اقامتی و غذاخوری موجود است.

صعود به کوه

لوازمات: کرامپون، طناب (11متر)، کلنگ یخ، لوازم ایمنی (برقو یخ، پرلون)

صعود تابستانی: (10- و 5- درجه ) کیسه خواب مقاوم، بادگیر،سایر لوازم کمپ و نیازمندیها ، حرکت و صعود به کوه آغری و کوه آغری صغیر برای کوهنوردان از نقاطی که در مجوزهای آنها مشخص  شده الزامی است.

 صعود به کوه آغری از گدرگاه دوغوبایزید- روستای توپچاتان- الی چیفتلیگی تنها از محدوده مرزهای دوغوبایزید باید انجام گیرد.

صعود به کوه آغری صغیر تنها از گذرگاه شمال غرب ممکن است. برای صعود به قله کوه آغری بهترین مسیر از نظر ارتباط، حمل لوازم و ایمنی صعود مسیر پر تردد جنوبی است.

کوهنوردانی که برای صعود در دوغوبایزید اقامت میکنند باید پس از تدارکات ضروری با اتومبیل به روستای الی بروند. در اینجا پس از تهیه آب لازم و 8-7 ساعت پیاده روی تا ارتفاع 2800 متری به اولین پناهگاه میرسند و شب را در آنجا اتراق میکنند. در روز دوم پس از 6-4 ساعت صعود در ارتفاع 4200 متری به دومین پناهگاه میرسند. برای صعود به قله کوه باید کرامپون ، طناب و چنگگ یخی همراه داشت. پس از 10-8 ساعت پیاده روی به قله میتوان رسید و پس از آن میتوان به نخستین پناهگاه در ارتفاع 2800 متری مراجعت  کرد.

 آنتالیا – بیگ داغلار

کوهنوردی

بیگ داغلار  امتداد غربی موههای توروس است، و در امتداد شمال-جنوب غرب خلیج آنتالیا به موازات خلیج گسترده شده است. قله تکه ، بکر داغی، تاهتالی داغ و یال کیزلار از قله های مهم آن است. در بین آنها یال کیزلار با ارتفاع 3069 متر از سایرین بلندتر است.

300 روز از سال به خاطر صاف بودن هوا در عرض یکروز میتوان به قله صعود کرد. دیدن منظره دریا و آنتالیا خستگی صعود یکروزه را از تن بدر میکند. اگر بتوانید از خوابتان بگذرید دیدن طلوع خورشید در اینجا برق مشاهده کنید شاهد یک طلوع درخشان میشوید .

در صورتیکه مایل به سقوط با چتر از بلندی هستید و با هوایی مساعد روبرو میشوید میتوانید یکی از بهترین مناظر را شاهد باشید. علاوه بر آن بیگ داغلار یکی از مراکز مهم کوهنوردی و مراکز مهم سیاحت زمستانی بشمار میرود.

ارتفاع: 3069 متر

موقعیت: بخش غربی کوههای توروس در محدوده آنتالیا را تشکیل میدهند. در طول سواحل دریای مدیترانه در امتداد شمال-جنوب گسترده شده است. کلیه فصول سال برای صعود و سیاحت مناسب است. بجز ماههای زمستان بهترین زمان ماههای چهارم،پنجم و ششم بحساب می آید.

ویژگیها: این سلسله جبال بطور کلی از سنگهای سنگ آهک تشکیل شده، و از پوشش جنگلی گوناگون پوشیده است. در روی این سلسله جبال قله های مختلفی وجود دارد.

راه ارتباطی: بهترین نقطه برای صعود حوالی آنتالیا-آلانیا-کمر  و آنتالیا-المالی است. آنتالیا به استانبول و ازمیر از طریق دریا،هوا و خشکی پیوسته است و به آنکارا از طریق هوایی و زمینی متصل میباشد.

صعود : بلندترین قله بیگ داغلار  یال کیلار (3069 متر) و صعود از مسیر المالی میسر است. از اینجا از طریق راه پوشیده از جنگلهای سدر و ییلاق چام چوکورو میتوان حرکت کرد. کوهنوردانی که در چام چوکورو کمپ ایجاد میکنند میتوانند در عرض یکروز به قله صعود کرده و مراجعت کنند. بهترین سیاحت و صعود به کوههای یخبندان در کوه تاهتالی است که 2000 متر از 2360 متر ارتفاع آن پوشیده از منابع جنگلی گوناگون است. پس از آن چمنزارهای کوه شروع میشود. برای صعود به کوه تاهتالی با اتومبیل به سویوک پینار ( سوغوجاک سو) در بخش شمالی کوه میتوان رفت. در اینجا میتوان محل کمپ را انتخاب کرد. صعود به قله از طریق بلندیهایی که رو به دریای مدیترانه است انجام میگیرد. در تمام مدت صعود مناظر زیبا تغییر میکند.  

کوه کایسری – ارجیس

کوه ارجیس با ارتفاع 3916 متر که علامت شهر بشمار میرود و پیوسته در بالای آن برف و بوران مشاهده میشود یک کوه آتشفشان عظیم است. پس از فوران مواد مذاب حفرهای پری ایجاد شدند و در روزگار باستان مزکه ها بعنوان ساکنان دامنه های آن چنان تحت تاثیر قرار گرفته بودند که روی سکه هایشان تصویر کوه ارجیس را در حال فوران حک کرده بودند. نخستین کسی که به این کوه صعود کرد و.ج.هامیلتون در سال 1837 بود. نخستین کسی که از ترکیه به قله رفت میرآلای جمیل جاهد بیگ در سال 1924 بود.

ارجیس علاوه بر اینکه یکی از مراکز کوهنوردی ترکیه بشمار میرود ، مرکز سیاحت زمستانی نیز میباشد. علاوه بر آن وقتی به نوک قله برسید در صورتیکه هوا صاف باشد فضای خوش منظره میان کاپادوکیه تا توروس را میتوان مشاهده کرد.

ارتفاع: 3916 متر

موقعیت: کوه در آناتولی میانی در بخش جنوبی استان کایسری قرار دارد.

زمان صعود: بهترین زمان صعود در فصل تابستان ماههای پنجم الی دهم است.

ویژگیها: یک کوه آتشفشان جوان خاموش،بلندترین قله آناتولی میانی است. یک کوه یخی به طول 700 متر در شمال کوه وجود دارد. ییلاق تکیر در ارتفاع 2900-2100 متری در بخش شرقی مرکز ورزشهای زمستانی است. بعد از تله کابین مکان کمپ پس از 3-5/2 ساعت پیاده روی در چوبانین واقع شده است. صعود از شیب چوپان تا صخره مولا یکساعت بطول میکشد. صخره مولا در دهانه دره شیطان قرار دارد. از اینجا تا قله کوچک 3-2 ساعت فاسله است. در ماههای زمستان احتمال سقوط بهمن در دره وجود دارد. در ماههای بهار ( اردیبهشت و خرداد) به خاطر سقوط سنگ استفاده از کلاه کاسکت باید استفاده کرد. همراه با تور اسکی صعودهای لذت آوری انجام میگیرد.

راه ارتباطی و مهمانسرا: از استانبول و آنکارا اتوبوس،قطار و تابستانها هواپیما در دسترس است. در ییلاق تکیر یک خوابگاه یکصد تختخوابه با تلفن و شوفاژ موجود است. در کایسری غذاخوریها و مهمانسراهای گوناگون وجود دارد. در ییلاق تکیر یک هتل مدرن خصوصی با یکصد تختخواب در حال فعالیت است.

صعود به کوه

لوازمات: طناب ، کرامپون، کلاه کاسکت، لوازم ایمنی مختلف (چنگگ یخ، کلنک و س.) و لوازم کمپ زدن.

صعود از ییلاق تکیر: مطمئن ترین صعود بشمار میرود. از طریق حصارجیک در 25 کیلومتری کایسری میتوان رفت. از پناهگاه کوه با 10-8 ساعت پیاده روی به قله اصلی میتوان صعود و مراجعت کرد. صعود از شمال غرب: صعود به ارجیس بسیار دشوار لیکن دلچسب است. از کایسری میتوان با اتوبوس یا مینی بوس به حاجیلار رفت. در اینجا پس از عبور از منطقه مسکونی آکین به ییلاق سوتدوندوران (ارتفاع 2850متر) میتوان کمپ برپا کرد و پس از ادامه کار به قله رسید.

نقشه کوه ارجیس  

کوههای مرسین- بولکار

کوههای بولکار ادامه کوههای آلپ در ترکیه است ، که در جنوب غرب از رشادیه آغاز و تا نواری جنوبی آناتولی بصورت موازی گسترده شده و در ادامه در غرب به کوههای زاگرس در ایران متصل میشود.

قله های متعددی با ارتفاع بالای 3000 متر در کوههای بولکار وجود دارد. قله مدتسیز در این بین (با ارتفاع 3524متر) بلندترین آنهاست. میدان هم مکان مناسبی برای کمپ زدن و سیاحت کوههای بولکار بشمار میرود. به فاصله 45 دقیقه از میدان کوه کاراگول (2650 متر) نیز در جنوب غرب محل مناسبی برای کمپینگ است و اگر در ماه جولای به اینجا بیایید دریاچه را پوشیده از شکوفه های زرد رنگ میبینید. علاوه بر آن سفر به مناطقی که مردم آن  ریشه در آسیای میانه دارند و هزاران سال است که این پیوستگی با گذشته را حفظ کرده اند ، بسیار دلپذیر است .

ارتفاع : 3524 متر

موقعیت : ادامه کوههای توروس میانی در بخش نیده- مرسین است.

زمان صعود: صعود بهاره بهترین زمان از 15 ماه می تا 15 ماه اوگوست است ،و صعود زمستانی از پایان ماه دسامبر تا ابتدای ماه ژانویه و پایان ماه فوریه و ابتدای مارس است.

ویژگیها: صخرهای سنگ آهک در ماههای بهار جای-جای پوشیده از برف است. پوشش جنگلی مختلف ، چمنزارهای کوهی و  گیاهان وحشی از خصوصیات اینجاست.

راه ارتباطی:  برای صعود به بلندترین قله یعنی مدتسیز از طریق جاده آنکارا-آدانا و اولوکیشلا-چیفتهان میتوان استفاده کرد.

صعود به کوه

صعود به قله مدتسیز در سر راه چیفتهان از روستای مادن امکان پذیر است. در ماههای بهار و تابستان پس از روستای مادن تا ییلاق میدان میتوان با اتوبوس رفت. اینجا برای کمپ زدن نیز مناسب است. در صورتیکه از چامالان عازم شوید میتوان با ماشین تا الماپیناری رفت. از این نقطه صعود و سیاحت هر کوهنورد میتواند مسیری را برای خودش انتخاب کند.  

نیده – آلاداغلار

آلاداغلار بین کایسری-نیده-آدانا قرار گرفته از نظره حیات وحش و پوشش گیاهی بسیار غنی است و بهمین جهت 54524 هکتار اراضی آن در سال 1995 به پارک ملی تبدیل شد.

برای صعود به آلاداغلار در ارتفاع 3700 متری سه قله و در ارتفاع 3000 متری چندین قله و در میان کوه وجود چندین دریاچه ما را به یاد یک دیگ بزرگ می اندازد. در اوایل بهار با ذوب برفها چندین دریاچه بوجود می آید ، لیکن در ماههای خشک تابستان آنها بخار شده از بین میروند. چندین دریاچه نیز وجود دارد که از آبهای زیرزمینی سیراب میشوند.

ارتفاع: 3756 متر

موقعیت: ادامه کوههای توروس (توروس میانی) در محدوده استان نیده بشمار می آید.

زمان صعود: مناسبترین زمان ماههای ژوئن،جولای و اوگوست است.

ویژگیها : از صخرهای سنگ آهک تشکیل شده است. در بین دشت املی و باراساما مناطق جنگلی دیده نمیشود و پوشش گیاهی آلپ در اینجا گسترده است.

راه ارتباطی و مهمانسرا: برای رفتن به آلاداغلار سه مسیر موجود است.

مسیر غرب: از طریق نیده و طی 5/1 ساعت با اتومبیل به روستای چوکورباغ یا دمیرکازیک میرسید. در این روستا یک پناهگاه کوهنوردان با کلیه خدمات یک هتل وجود دارد.

مسیر جنوب: از طریق آدنا به کارسانتا و سپس به ییلاق آجیمان یا تراک میرسید.

مسیر شمال-شمالشرق: از کایسری به یحیالی و سپس به روستاهای بارازاما یا بویوک چاکر (شلاله) میرسید.

صعود به کوه

لوازمات: لوازم معمولی کمپ زدن، طناب ، لوازم ایمنی ( تسمه ، سکه ،کاربین و س.)- لوازم شخصی.

صعود به دمیرکازیک: برای صعود به بلندتری قله آلاداغلار دمیرکازیک(3756 متر)از روستای چوکور پیاده 5/1 ساعت راه تا محل کمپ سوکولو پینار  فاصله است. از محل کمپ تا قله رفت و برگشت تقریبا 12-10 ساعت طول میکشد. برای کسانی که مایلند چندین بار به قله صعود کنند دشت یدی گوللر برای کمپ مناسب است. پیاده از روستای چوکورباغ-یدی گوللر 21-10 ساعت راه است. از یدی گوللر تا قله املر زیروسی (3723 متر)، کیزیل کایا (3723 متر)، دیرک تاش (3470 متر) راههای صعود مختلف وجود دارد. در روستای دمیرکازیک یک پناهگاه خصوصی مدرن کوهنوردی با یکصد تختخواب وجود دارد. این پناهگاه دارای کتابخانه ، سالن استراحت، دوش،غذاخوری است. صعود به نوک دمیرکازیک و دمیرکازیک کوچک (3425 متر) از پناهگاه میسر است.

علاوه بر این پس از 2-5/1 ساعت پیاده روی از روستای چوکورباغ به دشت املی میرسید. از این محل نیز میتوان به قله های کالدی (3734 متر) ، گوزللر (3461 متر) و آلاجا (3588 متر) صعود کرد.

سلسله جبال ریزه-کاچکار

بلندترین تپه های سلسله جبال کاچکار آلتی پارماک (3480 متر)، کاوران (3932 متر) و ورچنیک (3710 متر) پوشیده از جنگل با انواع رنگ سبز ،دریاچه های آبی، یخچالهای دائمی، هزاران نوع گیاه و حیوانات وحشی مانند پارک طبیعی فاصله میان ریزه و هوپا را دربر گرفته است.

صعود به کوههای کاچکار از جناح جنوبی ساده است و همه ساله هزاران کوهنورد این مکان را سیاحت میکنند. در صورتیکه هوا مه آلود نباشد منظره با عظمت کوههای شرق دریای سیاه را میتوان مشاهده کرد. در جناح شمالی بیشتر مورد توجه کوهنوردان آماتور است و مزیت دیگر جبهه شمالی رسیدن به چشمه های آبگرم ییلاق آیدر پس از پایین آمدن است.

هر قدر صعود به کوه در ماههای تابستان آسان باشد، به همان اندازه در زمستان مشکل است. در ماههای زمستان صحرا پر از برف میشود، ییلاق ها زیر برف میماند و خانه ها ناپدید میشوند. به علاوه هز لحظه امکان سقوط بهمن های یخ وجود دارد.

ارتفاع: 3932 متر

موقعیت: در شرق دریای سیاه و در امتداد حاشیه ریزه-هوپا به صورت موازی گسترده شده است.

زمان صعود: بهترین زمان برای صعود تابستانی ماههای جولای و اوگوست و مناسبترین زمان برای صعود زمستانی ماههای سوم و چهارم  است.

ویژگیهای آن بطور عمده ساخت شامل لایه های سنگهای آندزیت، گرانیت، گرانودیولیت و مرمر است. در اثر جریان مداوم آب و یجبندان دارای ظاهری سخت و پر عارضه است.  قله های شمالی این کوهها که در حاشیه دریا سر به آسمان کشیده اند پوشیده از جنگلهای فشرده است. کوههای کاچکار از غرب به شرق سه شاخه میشوند. در غرب ورچنیک ، در وسط کاوران و در شرق کوههای آلتی پارماک قرار دارند.

صعود به کوههای کاچکار از جناح شمالی آسانتر است. به این جناح از ترابزون-ریزه-آردشن میتوان رفت. از جناح قله کاچکار برای پیاده روی میتوان در ییلاق آیدر اقامت کرد. از این نقطه از طریق «کاورون علیا-کاورون سفلی» میتوان به دامنه های بلندیهای کاچکار رسید. یکی دیگر از قله های معروف کوههای کاچکار ورچنیک در مسیر پات و باش همشین قرار دارد.

صعودهای مختلف

صعود به قله کاوران (از شمال): تدارک نهایی برای صعود در آیدر انجام میشود. اگر مایل باشید میتوانید با ماشین تا کاوران علیا و کاوران سفلی رفت. اگر فاصله میان کاوران علیا و سفلی را پیاده طی کنید حدود 5/1 ساعت تا کاوران علیا و 2 ساعت تا ارتفاع 2900 متری بوغاچاییری (اوکوزچاییری) میرسید و میتوانید چادر بزنید. از محل کمپ تا قله های کوه کاوران از مسیرهای مختلف میتوان بالا رفت. بلندترین قله کاچکار (کاوران) (3932 متر) در شمال محل کمپ سر به فلک کشیده است. پس از 9-7 ساعت صعود از شمال به قله میرسید.

 صعود به قله کاوران (از جنوب): با طی مسیر یوسوف الی، بارهال، یایلالار (هوک)، اولگونلار، مرتت میتوان صعود کرد. از ارضروم تا اولگونلار یوسف الی راه ارتباطی با وسایل نقلیه منطقه ممکن است. علاوه بر آن در هر زمان میتوانید از یوسوف الی وسیله نقلیه کرایه کنید. تدارکات نهایی در یوسوف الی باید انجام گیرد. تامین مواد و کمبودها باید در روستای یایلالار (هوک) انجام گیرد. بمنظور پناه گرفتن و استراحت نیز در محل پانسیون موجود است. تا محله اولگونلار ماشین فراهم است. برای چادر زدن نیز در اینجا مکانهای مناسب موجود است. علاوه بر آن برای حمل وسایل حیوانات کرایه ای نیز در دسترس است.

از یایلالار تا مکان اصلی کمپ در دلبردوزو با پنج ساعت پیاده روی براحتی به آنجا میرسید. در اطراف محا کمپ برای صعود یکروزه و پیاده روی قله های متعدد وجود دارد و صعود به کوه کاچکار از جبهه های مختلف ممکن است. پس از طی 10-9 ساعت صعود به قله رسیده به محل کمپ وارد میشوید. در ماههای جولای و اوگوست نیازی به کرامپون و گلنگ نیست. محل کمپ قله کاچکار در قسمت شمال دلبردوزو (دشت بزرگ کوه) قرار دارد. قله از محل کمپ قابل رویت نیست. برای مشاهده قله باید 30 دقیقه تا بالای تپه های واقع در جنوب و جنوب غرب پیاده روی کنید. ارتفاع محل کمپ 3000 متر است. از هر دو جناح نیز میتوان حرکت کرد. از جناح جنوبی به کوههای آلتی پارماک نیز میتوان رفت.   

صعود به قله آلتی پارماک : ضمن آغاز حرکت از شمال بناچار باید از ییلاق آیدر و دوتها عبور کرد. ضمن اتراق در ییلاقهای آگویجور، کاچکار و زیگام میتوان به قله های کاراتاش (3492 متر) و آلتی پارماک (3480 متر) صعود کرد. کسانیکه میخواهند از جنوب صعود کنند میتوانند با اتومبیل از ارضروم تا روستای آلتی پارماک بارهال بیایند. از این محل تا کمپ کاراگول 5 ساعت پیاده روی باید کرد. هر کوهنورد میتواند با تکنیک خاص خودش از اینجا تا قله مورد نظر صعود کند.     

غواصی زیرآبی

سیاحت غواصی زیرآبی

غارهای زیر آبی و اشیا غرق شده در آبهای ترکیه چشم براه غواصان دوحته اند تا کشف شوند.

مناطق غواصی

مقررات غواصی با ابزار

راه اندازی مراکز غواصی

فدراسیون ورزشهای آبی

باشگاههای غواصی  

برخی مناطق غواصی

سیاحت غواصی زیرآبی

آنتالیا

کمر: معروفترین شهر توریستی کشورمان که شهرت جهانی دارد و در آن مدارس گوناگون غواصی فعالیت میکنند، دارای ظرفیت بسیار بالایی برای غواصی است.

در دهانه ورودی بندر آنتالیا کشتی حمل و نقل نظامی فرانسوی در عمق 32-20 متری دریا آرمیده است؛ با اینکه این کشتی در ته دریا شفاف دیده نمیشود، لیکن توجه همگان را جلب میکند.

کشتی پاریس،که در عمق 33 متری و در ماسه های کمر خفته است، یکی از مکانهایی است که هر غواصی باید سیاحت کند.

در نزدیکی تکیراوا ایچ آدالار منطقه ای است که در آنجا جشنوارهای غواصی متعددی برگزار میشود. در کانیون که یک مکان غواصی مساعدی است انواع ماهی و اصفنج به چشم میخورد. در ماههای هشتم و نهم سال با دسته-دسته ماهیهای تن و فک دریایی مواجه میشویم. علاوه بر آن این آبها برای ماکرو عکاسی و عکاسی در شب خارق العاده است. در ساحل هر لحظه میتوان ماهی یونس را دید.

کالکان: آبهای کالکان برای غواصان حرفه ای و کسانیکه بطور جدی با غواصی مشغولند بسیار ایدال است. جریان آب، باد تند، غواصی با مانع ، حیات ماکرو ، پلاژها و چیزهایی که غرق شده اند از ویژگیهای غواصی در این منطقه است. تماشای جلبگها و گیاهان آبی در عمق 30 متری در جریان آب بسیار جذاب است. لاک پشت، ماهی تن، سگ ماهی و سایر جانوران تماشایی زیر آب هستند.

کانیون پاتارا پر از مرجان و اسفنج است. دیوار سیمی که از عمق 11 متری تا 132 متری پایین میرود بسیار دیدنی است. اوکسوز آدا پر از ماهیهای نوع سگ ماهی تا سوسمار  است.

هواپیمای ب-24 آمریکایی مغروق:در حوالی بخش ماناوگات آنتالیا هواپیمای جنگی ب- 24 امریکایی به نام «هادلی هارم» در سال 1944 پس از بمباران رومانی در راه برگشت به قبرس سقوط کرد و به  عمق 200 متری دریا فرو رفت.

در سال 1955 عملیات خارج سازی هواپیما انجام شد و کابین خلبان بیرون آورده شد. این هواپیما پس از مدتی توقف در ژاندارمری جنگل نگهداری شد به یک موزه ویژه در استانبول منتقل شد. عملیات برای بیرون آوردن سایر قسمتها در حال انجام است. برای غواصی به هواپیما اخذ مجوز ضروری است.

کشتی آنتیک مغروق اولوبورون: در فاصله 5/8 کیلومتری از بخش کاش در جنوب شرق در 60 متری شرق اولوبورون کشتی باری متعلق به قرن 14 قبل از میلادی در آب قرار دارد. در پی غواصیهای سال 1984 کشتی در عمق 61 متری قسمتی ار محموله کشتی به روی آب آورده شد. این اشیا در موزه اشیاء زیر آبی تاریخ شناسی شهر بدروم در معرض نمایش قرار دارند.

کشتی آنتیک مغروق گالیدونیا: در نوک غربی خلیج آنتالیا کشتی باری گالدونیا که در حوالی دماغه تاشلیک به صخره ها برخورده و در آب فرو رفته است. در سال 1960 در پی غواصیهای تحقیقاتی در کشتی که در عمق 28-26 متری افتاده است، معین گردید که کشتی متعلق به قرن 13 قبل از میلاد است. یکی دیگر از ویژگیهای این مغروق استاندارد بودن آبخور آنست که آنرا در ردیف اولین کشتیها این تیپی است.

در خلال تحقیقات سال 1994 با بررسی تکه های سنگ مانده معلوم شد که کشتی متعلق به خاور میانه است. اشیا بدست آمده از کستی در موزه اشیاء زیر آبی بدروم در معرض نمایش است.

کشتی فرانسوی (سوسییته) مغروق: در یک کیلومتری دهانه بندر کوچک آنتالیا کشتی جنگی فرانسوی مغروقی که زیر لنگرش خوابیده است «سان دیدییر» نام دارد که در خلال جنگ در سال 1942 در دریا فرو رفت. در تحقیقات خلال سالهای 1946 و 1974 بخشی از بار کشتی بیرون آورده شد. در این کشتی که حکم بیمارستان را داشت ماشینهای مخصوص مناطق صحرایی و جبهه جنگ قرار داشت. برای مخفی کاری پرسنل اونیفورم به تن نداشتند و در کنار ماهیگیران و حمل لوازم شخصی در کشتی باعث شده بود که در بین مردم به نام «مغروق اجتماعی» معروف شده است.

اکنون دیگر چیزی در داخل کشتی نمانده است ، لیکن کماکان توجه غواصان را به خود جلب میکند. برای غواصی به فرمانداری آنتالیا یا مدیریت شعبه دریایی پلیس برای مجوز مراجعت باید کرد. از دیگر موضوعات مهم توجه به این نکته ضرورت دارد که ترافیگ دریایی در دهانه بسیار فشرده است.

پرتگاههای ساحلی: حد فاصل میان دو پلاژ مهم آنتالیا لارا و کونیاآلتی برای غواصی بسیار مناسب است. عمق دریا از 14 تا 25 متر در نوسان است. 20 متر اول بسیار جذاب است. به دلیل راحتی فرو رفتن به زیر آب پلاژ کونیاآلتی یکی از مناطق پر جذبه است. در این محل بخش صخره ای تا 25 متر عمق پایین میرود و زیر آب مشاهده پرتگاه آبی و جانوران روی آنها جالب است.

سیچان آداسی: این جزیره کوچک که در چند کیلومتری بندر آنتالیا واقع است ، از مناطقی است که مورد توجه غواصان قرار گرفته است. قسمت غربی آن رو به ساحل قرار دارد بطور فشرده عمیق است (حداکثر 8 متر) و قسمت عمده کف آب ماسه است. جالبترین بخش آن سمت شمال شرق است و صخره ها تا عمق 22 متری در دریا فرو میروند. در عین حال وجود یک غار در بخش شرقی میتواند سویریز جالبی برای غواصان باشد. بادی که از غرب میوزد ایجاد موج نمیکند ، لیکن جریان قوی در آب ایجاد میکند. سیاحت روزمره با کستی تفریحی مورد توجه توریستهاست و باعث ترافیگ دریایی میشود.

هواپیمای کاش مغروق: در خلال جنگ جهانی دوم به دلایلی که هنوز مشخص نشده است نزدیک جزیره مس هواپیمای سه ملخه ایتالیایی در عمق 70 متری دریا فرو افتاد و قطعات آن در آب پراکنده شد. خرده ریزهای اطراف ممکن است مواد منفجره داشته باشند.

منطقه در تکیراوا از جزیره های خرد درست شده و منسب غواصی است. وجود مناطق غواصی در اطراف و داشتن عمقهای مختلف و غنی بودن بستر آنتالیا  ، دید خوب و به علت نزدیکی به مراکز غواصی دیگر از مناطق مورد توجه عموم بشمار میرود. تا بندر کمر در حدود 45 دقیقه فاصله دارد.

غار گوگ : غار گوگ در فینیکه یکی از عمیقترین غارهای غواصی در آسیا است. آب شیرینی که از غار بیرون میاید در عمق 15 متری در با دریا مخلوط میشود. غار که با راهرویی وسیع به پایین میرود به دلیل وجود سارگیت احتمالا قبلا در خشکی قرار داشته است.

مغروق پاریس: در فاصله 5/1 کیلومتری بندر کوچک کمر در روی ماسه در فضای باز و در عمق 25 متری دریا کشتی باری فرانسوی است که در خلال جنگ دوم غرق شده است. این کستی که در سال 1896 ساخته شده است دارای 2 انباری و 3 عرشه است. مهمات نظامی تلنبار شده در انبار و در بخش میانی ظروف چینی جلب توجه میکند. این کشتی که مورد توجه غواصان بسیاری واقع شده است، تند تند مورد بازدید قرار میگیرد.

غار سولویین: فلات آنتالیا دارای ساخت تراورتن است و آب و آهک به مرور آنها را شسته است. از زیر این مکان چشمه های آب معدنی بسیاری به طرف دریا میرود.  

غار سولویین در کیرک گوز بخاطر وجود سنگهای آهکی قبلا در خشکی بوده و اکنون در زیر آب قرار دارد. در یک بررسی در سال 1995 عمق غار تا 83 متری پایین میرود و سپس به داخل دهانه ای به طول  45 متر فرو میرود. این محل نیر از سنگهای آهکی و تراورتن مملو است. راهروهای فرعی بسیاری در پی تحقیقات مشخص شده اند.

بالیکسیر

آیوالیک: بر اساس یک روایت آیوالیک محل ناپدید شدن آتلانتیس است و برای غواصی بی نهایت مناسب است. گونش آداسی، یوارلاک آدا، کربلا تاشلاری کاملا برای غواصی مناسب است. پر طرفدارترین محل برای غواصی سمت رو به دریای کیز آداسی است. گیاهان زیر دریا در عمق 19 متری واقعا ارزش سیاحت را دارند.

موغلا

داتجا: استرابو جغرافیدان مشهور میگوید «خداوند بندگان محبوبش برای ابد به شبه جزیره داتچا میفرستد»و در اینجا مکانهای فوق العاده ای برای غواصی وجود دارد. در بخش کارا انجیر در جزایر متعدد اطراف آن در فاصله 40-10 متری سگ ماهی،ماهی یونس، فک مخصوص دریای مدیترانه و س. را میتوان مشاهده کرد. بندر کوچک داتچا که بعدها با جزیره کوچک اسن یکی شد نیز از نقاط مهم غواصی هستند.

مارماریس: اعماق آبهای مارماریس دارای 52 محل غواصی و بازمانده های آنتیک است که میتواند با تنوعاتش باعث شادی غواصان شود. در دهانه بیرونی در 33 متری رودوس،کوتوک بورنو، جنت آداسی، کادیرغا، کارگی آداسی نقاط اصلی غواصی بشمار میرود. در جنت آداسی برای انجام غواصی با مانع باید به عمق آب توجه داشت. روی دیواره ها محل زندگی حیوانات بسیار کوچک و گیاهان دریایی است.

بدروم: بدروم دارای یکی از زیباترین موزه های زیر آبی جهان است و در کنار آن پنجره ای به سوی سیاحت زیر آبی ترکیه بشمار میرود.

جزیره اوراک واقع در شرق بدروم با غارها، عمق، اسفنجهای رنگارنگ و با دیواره ای بطول یکصد متر بهشت غواصان است. شکل فشرده سنگها در برخی مناطق نیز زیبایی خاص خودش را دارد. اوراک دارای امکان غواصی یکروزه بسیار پر باری است. در عمق 30-20 متری جزایر کارگی و کوچک به بازماندهای آنتیک برمیخوریم و برای عکاسی ماکرو جانواران ریز و درشت بسیاری در دسترس است. در 19 متری حوالی جزیره کوچک نقطه ای است که باید حتما بازدید شود. در این مکان آهکی در فصول ممنوعیت شکار همه نوع جاندار را میتوان دید. جزیره چاتال و در مقابل آن گمی تاشی مکان مناسبی برای غواصی است.

چاناککاله

ساروس: به خاطر نزدیکی به استانبول ساروس با مغروقهای مختلف فراوان مورد توجه غواصان است. در قسمت خروجی تنگه چاناککاله کاپیتان فرانکو، در 30 متری کمیکلی موندی در عمق دریا از چیزهای دیدنی است. در عمق 15 و 30 متری تنگه به همه نوع بازمانده های قدیمی و جدید برمیخوریم. نباتات زیر آبی و از جمله مرجان سیاه و سایر بسیار غنی است. فقط باید به جریان آب توجه داشته باشید.

گوگچه آدا و بوزجاآدا : هر دو جزیره دارای سرویس منظم فری بوت است. بدلیل عدم وجود مدرسه غواصی ، میتوان به مدارس موجود در بخشهای اطراف مراجعه کرد. در بندر گوزو گوچه آدا  چیزهایی که از جنگ جهانی اول مانده است در ته آب دیده میشود. اگر در منطقه میان چراغ دریایی مرمر و ساحل دیگر آناتولی تحقیقات انجام شود، لنگر و سایر باقیمانده ها را میتوان دید. در اطراف جزیره اششک جزایر اورفوز و کارایر نیز به انواع جانوران برمیخوریم ، که میتواند برای غواصان جذاب باشد. سواحل جنوبی مرمر بورنو ، توز بورنو برای غواصی آزاد مناسب است. بندر چاناک ،بالکا تاشی و پینار دره از دیگر مناطق غواصی گوکچه آدا بشمار میرود.

در بوزجاآدا در کنار سایر فعالیتهای توریستی غواصی نیز وجود دارد. سواحل بوزجاآدا نقطه بسیار جدیدی برای غواصی است، که هنوز کشف نشده مانده است.

مرسین

مرسین با آبهای شفافش دنیای دیگری را به غواصان نشان میدهد. در دماغه غربی جزیره دانا کشتی باری که واژگون شده است دائم مورد بازدید غواصان قرار میگیرد. در قسمت شمالی دماغه کورت و دماغه فوک در جزیره دانا که به زیر آب رفته است منطقه سیجاک گویو در مرسین محل مناسبی برای غواصی است.  

مقررات غواصی با ابزار

سیاحت غواصی زیر آبی

مناطق ممنوع: در مناطق ممنوع نظامی و بر اساس ماده 15 قانون حفاظت از منابع طبیعی به شماره 2863 از تاریخ 19/8/1989 طبق دستورالعمل هئیت وزیران مندرج در روزنامه رسمی و برای حفظ منابع زیرآبی در مناطقی که شامل قوانین حفاظت میشود بجز موارد خاص هر نوع غواصی ممنوع میباشد.

مدارک: اخذ مجوز (کارت غواصی) برای غواصی ورزشی،از طریق فدراسیون اسکی آبی و نجات غریق زیر آبی، الزامی است. لیکن، گواهینامه های اخذ شده طبق استاندارهای بین المللی از مراکز آموزشی نیز دارای اعتبار است. این گواهینامه ها پس از مراجعه به فدراسیون به مجوز مربوطه (کارت غواصی) تبدیل میشوند. اتباع ترکیه برای اخذ مجوز های لازم جهت غواصی ورزشی ، مقررات غواصی، و مقررات فنی به مدیریت کل امور جوانان و ورزش و فدراسیون اسکی آبی و نجات غریق زیر آبی مراجعه کرده و بر اساس  مقررات مربوطه اقدام نمایند. اتباع کشورهای خارج جهت انجام ورزش غواصی یا باید عضو فدراسیون بین المللی ورزشهای زیر آبی باشند یا از یک تشکیلات ملی و یا تشکیلاتهای مشابه دارای برگه و مدارک معتبر باشند.

مسئولیت: همزمان با قبول کلیه مسئولیتها و نکات ایمنی غواصی زیر آبی از طرف غواصان، در زمان آموزش کلیه مسئولیتها متوجه مربیان میباشد. اتباع ترکیه میتوانند از غواص کمکی در صورت نیاز بهره مند شوند. همراهی یک غواص برای اتباع خارجی در زمان انجام ورزش الزامی است. مسئولیت حفظ جان غواصان در خلال غواصی و حفظ منابع زیر آبی به عهده غواص همراه است. لیکن قبل از غواصی و زمانیکه عدم رعایت مقررات غواصی باعث بروز مشکل توسط فرد غواص شود ، مسئولیت از دوش غواص همراه سلب میشود.

تجهیزات: در ورزشهای غواصی هیچ محدودیتی برای تجهیزات لازم وجود ندارد. در ورزش غواصی با تجهیزات جلیقه تعادل (جلیقه نجات)، علامت تقلیل هوا ، عمق یاب و ساعت گرونومتردار الزامی است. لیکن تجهیزاتی مانند بالن بالابر و تجهیزات مشابه ممنوع است.

غواصی تحت عدم فشار بطور کلی ممنوع است. استفاده از دستگاه های مخصوص پر کردن کپسول اکسیژن در قایق به هنگام غواصی پس از اخذ مجوز بلامانع است.

به همراه داشتن تجهیزات کمکهای اولیه برای آژانسهای توریستی ، کلوبها، تشکیلاتها ، هتلها، روستاهای ییلاقی، مدارس و سایر جاها و در قایقها اجباری است. استفاده از دوربین عکاسی و فیلمبرداری در حین غواصی آزاد است. هر نوع لوازم دیگر را به این منظور میتوان همرا داشت.

کنترل تجهیزات: آژانسهای توریستی که با غواصی سرو کار دارند، فعالان بنادر کوچک و کلوبهای ورزش زیرآبی باید دارای غواص حرفه ای بوده و تجهیزات غواصی (رگلاتور کپسول، جلیقه تعادل و س.) را به طور ادواری آزمایش و کنترل کنند. این عملیات میتواند توسط شرکتهای شخصی و یا در تشکیلات وزارت صنایع و تجارت انجام گیرد.

قایقهای مورد استفاده در غواصی: در غواصی زیر آبی باید از قایقهای ترکیه استفاده شود. لیکن کسانیکه با قایقهای شخصی خود به ترکیه می آیند ، به شرط اخذ مجوز لازم استفاده از این نوع قایقها برای غواصی بلامانع است.  

مجوز غواصی: به جز مناطق ممنوعه انجام ورزش غواصی با تجهیزات طبق مقررات انجام میشود.

کلوبها ، موسسات و انجمنها ، برای انجام غواصی بجز مناطق ممنوعه باید به مدیریت توریزم بخش یا به سازمانهای مربوطه مراجعه کرد. این اطلاعات از سازمانها به کمیته امنیت ساحلی منطقه (یا نماینده محلی آنها) ارجاع داده میشود.

برای اتباع سایر کشورها اخذ مجوز هر نوع ورزش غواصی با تجهیزات ضروری است. صدور این مجوزها توسط مدیریت توریزم آن محل یا سازمانهای مربوطه میباشد. یک نسخه از فرمهای صدور مجوز به مدیریت بندری و یک نسخه به کمیته امنیت ساحلی منطقه (یا نماینده محلی آنها ) ارسال میشود. هنگام کنترلهای مورد نیاز باید یک نسخه از فرمها با مجوز نزد تشکیلات دریافت کننده مجوز باشد. برای غواصی آموزشی و یا غواصی دو نفره (بجز مناطق ممنوعه) منوط به اطلاع قبلی و اخذ مجوز میباشد.  

راه اندازی مراکز غواصی  

سیاحت غواصی زیرآبی

افراد حقیقی و حقوقی برای راه اندازی مراکز غواصی باید از فدراسیون نجات غریق ورزشهای زیرآبی و اسکی آبی مجوز اخذ کنند. قبل از اخذ مجوز تامین شرایط زیر ضروری است.

برای راه اندازی مراکز غواصی باید؛

باید در اصل تشکیلات یک غواص دارای گواهینامه درجه یک و یا گواهینامه بین المللی مورد تایید فدراسیون عضو باشد.

باید دارای یک مربی غواصی درجه یک باشد.

باید دارای اوراق لازم مالیاتی باشد.

باید دارای یک مربی آموزشی طبق مقررات فدراسیون باشد و یا عضو یک کلوب خارجی باشد.

مربیان خارجی که در مراکز غواصی فعالیت میکنند، باید دارای مجوز اقامت و مجوز کار بوده و مدارک مربیگری را به فدراسیون ارائه نماید.

در مراکز غواصی باید حداقل یک کمپرسور ، بیست کپسول غواصی (دارای برگه آزمایش) و به همراه این تجهیزات بیست جفت لباس غواصی وجود داشته باشد.

برای مقابله با هر نوع حادثه غواصی باید کمکهای اولیه و کپسول اکسیژن داشته باشند.

رعایت مقررات ایمنی غواصی

مراکز غواصی باید از غواصان گواهینامه ، گواهی پزشکی و دفتر مخصوص غواصی را طلب کنند و حداقل باید دو غواص را بیمه نمایند.

باید به امور حفظ موجودات و طبیعت زیر آب واقف بوده و آنرا رعایت کنند.

سپردن تعهد برای عدم عدول از مناطقی که غواصی در آن آزاد اعلام شده است.

پس از رعایت موارد فوق به همراه یک درخواست به فدراسیون مراجعه کنند. فدراسیون در خلال ده روز به درخواست آنها پاسخ خواهد داد.

مرکز غواصی از طرف فدراسیون مورد بازرسی قرار میگیرد.  

 فدراسیون های ورزشهای آبی

سیاحت غواصی زیرآبی

فدراسیون قایق پارویی و کانو           تلفن: 3102106-312

فدراسیون قایق بادی                      تلفن: 2562446-2564766-212

فدراسیون شنا                              تلفن: 3107621-312

باشگاههای غواصی

سیاحت غواصی زیر آبی

کوههای تونجلی – مرجان (مونزور)

کوهنوردی

ارتفاع: 3370 متر

موقعیت: بین استان ارزنجان و تونجلی در شمال کوههای توروس میانی و کوههای آناتولی شمالی در حوالی کوههای توروس شرق واقع شده است.

زمان صعود: مناسبترین زمان برای صعود از 15 جولای تا 30 ماه اوگوست میباشد.

ویژگیها: این کوهها که از سنگ آهک بوجود آمده اند دارای عوارض بسیار و قله های مختلف است. در بالای آن جای جای دریاچه های متعدد دیده میشود. به طور کلی پوشیده از چمنزار کوهی است. بر سر را اواجیک پارک ملی مونزور قرار گرفته است.

صعود به کوه

براس رسیدن به قله آکبابا واقع در کوههای مرجان از شمال اواجیک باید در امتداد دره مرجان حرکت کنید. برای صعود به قله هر کوهنورد میتواند بر اساس روش خودش راه را انتخاب کند.

کوه وان – سبحان

 کوهنوردی

 ارتفاع: 4058 متر  

موقعیت: در شمال دریاچه وان واقع در شرق آناتولی مابین آدلجه واز-ارجیس و پانتوس سر به فلک کشیده است.

زمان صعود: مناسبترین زمان برای صعود ماههای جهارم الی هفتم بشمار میرود.

ویژگیها: کوه سبحان یک آتشفشان خاموش ، سومین قله بلند آناتولی میباشد. قله با لایه ای از برف پوشیده شده است.

صعود به کوه

صعود به کوه صبحان به طور کلی از جبهه شرقی انجام میگیرد. در حین صعود منظره دریاچه هر لحظه از شکلی به شکلی در برابر چشممان ظاهر میشود. آغاز صعود به قله از روستای آیدینلار میباشد. در این محل در فاصله 7-6 کیلومتری در ارتفاع 2500 متری شکرپینار یا ییلاق سبحان کمپ ایجاد کرده ، رفت و برگشت به قله از محل کمپ 10-8 ساعت راه فاصله دارد.